Op reis met Samsara deel 4

Op reis met Samsara deel 4

Het heeft even geduurd, maar hier is dan het vervolg…

Woensdag 15 juni Toul
Ton gaat op de fiets met Grant de volgende sluis en de mogelijkheid van tanken verkennen.
Niet dat we na de vorige keer tanken (+/- 60 motoruren) direct brandstof ( IN de brandstoftank!) nodig hebben, maar dit doen we meer uit het oogpunt van het gewicht, de doorvaarthoogte en de komende lage bruggen.
Nadat er die middag een ware invasie van Nederlandse motorboten arriveert in Toul besluiten we om in ieder geval door te gaan naar de aanlegplaats waar we de volgende dag brandstof kunnen krijgen. Niet ver maar wel weer 2 sluizen verder. Eerst maken we onze watertank nog vol. Henk en Kunny belden gisteren dat ze een verhaal hadden gelezen van Dick Koopman waarin deze vermeldde dat hij dat ook al eens diesel in de watertank had gehad. Hij had er de inhoud van een fles Whisky in gegooid om de dieselsmaak en -lucht te neutraliseren. Nu kennen we Henk voldoende om grappen te maken maar in dit soort gevallen zal hij daar geen grap over maken, omdat hij zelf ook erg van whisky houdt.
Onder grote hilariteit van de rest van de haven gaan we water èn een fles whisky tanken.

Donderdag 16 juni Toul - Roville
Na Toul gaan we de Moezel op. Dat is weer prachtig varen. Breder en dieper, dus gemakkelijker sturen. Op die smalle EN ondiepe kanaaltjes stuurt de Samsara zeer moeilijk. Als we achteruit moeten slaan bv , dan is de boot redelijk onvoorspelbaar. Met dieper en breder water kun je een rondje over het schip lopen en blijft hij nog op koers, bwvs.
Via 3 grote sluizen gaan we weer 3 x 7m omhoog.
Dan varen we het Canal de L Ést Sud op en dat begint met een stenigpartij van kinderen naar de TP. Grant begint luid te toeteren en schijnt heel hard “Gendarmerie” geroepen te hebben maar wij vragen ons af wat er aan de hand is want we hebben geen enkele idee wat er gebeurde!! Het was zelfs de dag dat de stenengooiers in Nederland terecht stonden…. We varen via een ontzettend mooi aquaduct over de ``oude`` Moezel en meren af vlak na een sluis op een vreselijk mooie plek.

Vrijdag 17 juni Roville – Thaon
Deze dag passeren we diverse vrij lage bruggen. De brug van Vincy zou wel erg laag zijn. Die gegevens hadden we van het PC programma PC-Navigo wat we veelvuldig gebruiken. Ook mag hierbij wel vermeld worden dat we erg veel hebben gehad aan de informatie die Marja en Gerrit Vosselman op hun kaarten hebben bijgeschreven. Ook de verhalen van Hans en Bea Ooms (die dezelfde tocht naar Spanje al 2 x hebben gemaakt) krijgen meer gestalte.
Maar de laagste brug moet nog komen. Voor de TP, die een cabriokap varen die 3,65 hoog is, zijn wij een soort vooruitgestoken verkenner…….
De laagste brug van het de hele reis zou pas over ± 20km komen ECHTER, bij sluis 24 passen we (via een tie-rib voorop het geuzenmastje = vlagje voorop de reling) of e.e.a. goed zal gaan. We passeren moeiteloos de voorkant van de brug, maar dan blijkt dat de achterkant van dezelfde brug een versteviging heeft en daardoor iets lager is……..VAST met de voorkant van het stuurhuis. Op de manier die Ben Huisman ons verteld heeft geven we vol gas, daardoor zakt de achterkant van de boot en volgens Grant komen we plotseling met het stuurhuis een heel stuk lager te liggen. Een lichte beschadiging is slechts het gevolg.
Onderweg tijdens het “changing of the gards” van de sluiswachters doen we even boodschappen in Charmes. In de Liddle vraagt Rietje of ze ook bezorgen, omdat de wijn hier zeer voordelig is. De eigenaar zegt eerst dat hij onderbezet is, maar komt later met de mededeling dat er wel een mogelijkheid is….Een van de cassières, die lunchpauze heeft, wil ons wel “thuis” afzetten! We slaan alsnog een aantal dozen in.
Onderweg naar de volgende sluis passeren we een voetbalveld waar, zoals het ons lijkt, kinderen een verplichte sportdag hebben. Als wij voorbijvaren beginnen ze allemaal te schreeuwen en zetten de wave voor ons in.
Bij die sluis willen we net weg varen als Tommy een zwarte kat ziet en……. weg is Tommy. Roepen over koekjes en zo mag niet baten. We wachten af tot de kat in de struiken is verdwenen en dan komt Tommy schoorvoetend (eh..potend) weer aan boord en vermoedt al wel dat hij voorlopig in de sluis aan de lijn moet.
Bij Thaon meren we af bij een muziektent. De volgende dag zal heel spannend zijn want volgens het PC-Navigo programma is hier de laagste brug van het hele traject.
De muziek is echter zeer heftig en Franse Jeu de boulers leggen ons uit dat het tot morgenochtend vroeg kan duren. Ton gaat te voet de laagste brug verkennen.
Het blijkt dat er tussen die brug en de volgende sluis precies 15m ruimte is. Daarom besluiten we om de brug van Thaon maar direct te “nemen”.
Er kan ongeveer een vloeitje tussen, maar we kunnen er onderdoor en gaan demonstratief voor de sluis liggen onder het motto: we zijn er onderdoor en gaan niet meer terug.
We hebben vandaag 17 sluizen gedaan .Voor ons een record.

Zaterdag 18 juni Thaon– Epinal
Omdat we vlak voor de sluis liggen en de rest blokkeren is het zaak om die morgen de eerste te zijn die schut en dat lukt.
Bij de volgende sluis willen we net onder het bruggetje doorvaren als Grant plotseling achter ons roept:” the Lamps”. Ton zet ’s avonds de sonar-lampjes achterop het stuurhuis en heeft weer eens vergeten ze er van af te halen. Paniek dus eigenlijk om niets. Via een prachtig aquaduct varen we opnieuw over de Moezel naar de mooie haven van Epinal.
We hebben nu 815 /1550 km afgelegd en 130 / 230 sluizen.
We hebben nauwelijks aangelegd of iemand vraagt ons of SAMSARA de boot van dhr X is geweest. En dat klopt. Hij vraagt of we weten dat de vrouw van de vorige eigenaar is overleden… Ton had nog willen bellen over een probleempje en is nu blij dat hij dat niet heeft gedaan. Hij belt om te condoleren.

Zondag 19 juni Epinal - Sluis 8
Vanuit Epinal gaan we via een reeks van 14 sluizen over de sluisketen van Golby. Dat is over 3km in 3 uur ongeveer 14 x 3m omhoog . We bereiken daarmee voor ons het hoogste punt boven de zeespiegel 360m boven zeeniveau en naar zeggen de 2 na hoogste vaarweg van Frankrijk. Daarna gaan we omlaag en dat schut veel gemakkelijker.
Vanaf de Franse grens liepen de sluisnummers af tot 1. Vanaf hier beginnen ze weer opnieuw bij 1 en lopen nu weer op. Je kunt ze niet missen en ook niet overslaan.
Na de sluisketen gaan we die dag nog weer 8 sluizen omlaag en maken een record van 22 sluizen op één dag . We besluiten direct om dit record niet meer te willen verbeteren.
Op een heel mooi plekje natuur overnachten we en om te vieren dat we op het hoogste punt van de reis zijn gekomen. We vieren dat samen met Vicky en Grant met………..champagne.
Op het Canal de L’E st noord waren de sluizen allemaal 5.70m breed maar vanaf de tunnel van Foug worden ze 0,50m smaller. Dat blijft zo op het hele Canal de L’ Est Zuid. Willen we niet met de fenders de wal niet raken dan hebben we aan beide kanten +/- 15cm ruimte met het binnenvaren van de sluizen. Dat maakt het binnenvaren van de sluis redelijk moeilijk. We moeten er eerst recht voorliggen. Vervolgens niet te veel gang hebben om nog te kunnen corrigeren. Dan zetten we de motor vrij met wat meer toeren om meer power te hebben en met de boeg - en hekschroef manipuleren we dan de sluis in.
Tot de reeks van 14 sluizen moeten we omhoog schutten. Dat lukt niet op een middenbolder zoals bij de sluizen in Nederland. Soms hebben we voor en achtereen lijn + een spring staan om de boot in bedwang te houden, want het water komt met geweld de sluis in. E.e.a. kost nogal wat inspanning en volgens ons zijn we beiden vanaf de Belgische grens afgevallen. Het naar beneden schutten is veel gemakkelijker. En dat houden we zo tot de Middellandse zee

Maandag 20 juni Sluis 8 - Bain le Bains
Het is een zeer warme dag.
In +/- 6 uur doen we 20 sluizen (en dat is echt vermoeiend hoor!).
Voor één van de sluizen komt iets in het water aankronkelen en dat is een echte (zee)slang!
De laatste brug van die dag raken we weer! Eigenlijk weer hetzelfde als de vorige keer: We checken bij het aanvaren de hoogte van het geuzenvlagje met de legger van de brug. Gaat er ruimschoots onderdoor. Totdat blijkt dat de brug vooraan geen ondersteuning heeft, maar vervolgens wel 3 ondersteuningen. We hebben nog vaart, ± 30 ton valt niet zomaar te stoppen. Totale verlamming aan dek. Een schurend geluid gaat door merg en been. Het blijkt gelukkig mee te vallen. Het heklicht op de achterkant van het stuurhuis is geraakt, het is enigszins afgesleten en staat scheef, maar dat valt wel te repareren. Verder komen we met de schrik vrij!!! En dan te bedenken dat er nog een lagere brug moet komen…….
‘s Avonds krijgen we een telefoontje van Gert Mulder, dat Willemien over enige weken het ziekenhuis in moet.

Dinsdag 21 juni Bains le Bains - Selles
Over die dag valt niet zoveel te vertellen, behalve dat de omgeving lijkt op de tuinen van Biohorma: St. Janskruid, Vingerhoedskruid, Valeriaan etc. En in de lucht zwermen de libelles in allerlei mooie kleuren en een etage hoger zie je de roofvogels zoeken naar een prooi beneden…..
We beginnen wel steeds meer echte motorbootvaarders te lijken. Onze voorbuurman in Elburg, Hans en Stinie Noppert deden het ook; volgens Antoine doet zijn vader het ook elke morgen en zo maken wij ook elke morgen de kajuit van de boot droog. Ook Bertus vertelde dat de dauwdruppels veel schade kunnen aanrichten aan de laklaag. Waarschijnlijk maakt hij ook elke morgen de boot droog. Daarom loopt Ton ook bijna elke morgen met spons en zeem de boot te lappen.
Deed hij bij de zeilboten nooit…

Woensdag 22 juni Selles-Corre
Door de Vogezen is het heerlijk varen! Van alles te zien en te beleven. Nu zien we
onderweg een echte Bambi in het wild langs de waterkant.
Af en toe moeten we bukken voor de takken die over het water hangen.
Op dit traject zou er nog een heel lage brug moeten komen, maar op papier en volgens verhalen niet de laagste.
Uit voorzorg hebben we de dingy op het voordek al verder vol laten lopen met water.
De brug wordt stapvoets benaderd….
We hebben een deurmat op de voorkant van het stuurhuis gelegd, maar die wordt geraakt, snel gaan we dus achteruit.
We meren tijdelijk af bij de TP en dan komen de zwembadjes weer te voorschijn.
Zwembadje voor en een zwembadje achter vullen we elk met ± 600 liter Saone-water en dan gaan we opnieuw naar de brug. We liggen nu zoveel lager dat we ruimte over houden, dus met gejuich gaan we onder de brug door.
Vlak daarna meren we af in de haven van Corre en demonstratief kunnen we de zwembadjes nu eindelijk weer in de doos stoppen!!??
De havenmeester ( een Nederlands sprekende dame) geeft ons te kennen dat het een redelijk hoge waterstand is. Dat komt mede door het feit dat er momenteel weinig boten geschut worden.

Donderdag 23 juni Corre - Porte du Saone
De Saone is prachtig. Het vaarwater wordt nu weer wat breder en daardoor stuurt de Samsara weer gemakkelijker dan op die hele smalle en ondiepe kanaaltjes.
Het is weer een snikhete dag…

Vrijdag 24 juni Port du Saone – Seveux
Vandaag is het een bijzondere dag: Martijn is jarig!
Vandaag doen we weer een tunnel, deze is 650m . De tunnel van St.Albin. Vergeleken met de eerste tunnel (die van Givet/Ham) is deze gemakkelijk. De tunnel is hoger (dus geen angst over hoogte) en ook verlicht, maar wel heel smal, nl 5,20m.
Ons fototoestel blijkt een aversie te hebben tegen tunnels. Al vanaf de eerste tunnel bij Givet hebben we nauwelijks foto’s kunnen maken van of in de tunnels.
In de eerste plaats omdat je er nauwelijks tijd voor hebt, anderzijds omdar het toestel uitgerekend op die momenten aangeeft: card full en/of low battery. Bij voorbaat doe ik in de tunnels de GPRS al uit. Na de eerste tunnel kwamen we er achter dat het alarmsignaal dat we horen in tunnels van de GPRS is die geen signaal ontvangt
Het is niet eenvoudig om een ligplaats te krijgen. De havenmeester verlegt een van de huurboten, zodat er toch nog een plekje is. Het is soms een beetje gênant, maar we zijn meestal de grootste boot van de haven
We drinken vandaag met onze vrienden uit Nieuw Zeeland op de verjaardag van Martijn.

Het mag duidelijk zijn dat we erg genieten van datgene waar we voor gekozen hebben. Frankrijk is ook heel bijzonder: in N.-Frankrijk hadden we af en toe het gevoel in de vijftiger jaren terecht te zijn gekomen, maar we gaan nu al aardig richting 2000!!!
Een hartelijke groet van Ton en Rietje.