SAMSARA, Deel 9, Spanje, verder naar het zuiden

Over SAMSARA.
Ons “huis” is geweldig!! In bijna elke haven waar we komen roept er wel iemand dat het een fraaie boot is. Dat streelt uiteraard ons ego
Samsara is gemakkelijk te manoeuvreren, zowel op zee maar vooral ook in de havens. Soms zouden we wel willen dat we bij een flinke deining wat meer snelheid kunnen maken waardoor je wat minder last hebt van de golven.
Gelukkig hebben we geen tijdsschema en moeten dus niets. Het weerbericht hier vermeldt naast weer en wind ook elke keer de verwachte situatie van de zee. (vreemd eigenlijk dat we dat in Nederland, Engeland , Duitsland enz. niet hebben) Te ruw….Dan gaan we toch lekker niet!!!

Zondag, 28 augustus Tarragona
Martijn en Jeannette zijn net van boord.
We drinken een borrel met de Engelsen naast ons, Peter en Margareth Morris. Het blijkt dat “zij” de moeder is van Garry Lineker; een bekende Engelse voetballer die aanvoerder was van het nationale team en ook bij FC Barcelona voetbalde. Blijkbaar kon hij niet zo goed met Johan Cruyff, want toen die kwam als trainer was Lineker er redelijk snel weg. Erg aardige, leuke mensen.
Tarragona is een prachtige oud-Romeinse stad met nog de resten van een amfitheater waar van oorsprong krokodillengevechten werden gehouden.
Aanvankelijk leek ons dat wat wreed, maar…….
Peter gooit steeds alle etensresten overboord. De gevechten van de vissen die je dan ziet om eten te bemachtigen, doen ons beseffen dat het vroeger met de krokodillen wel heel spannend moet zijn geweest! Later gooien ook wij elke dag het oude stokbrood over boord en geniet de bemanning van de gevechten. Nou, niet allemaal…. Tommy niet. Hij volgt het brood…en dan …gaat het in het water en hij krijgt NIETS.

‘s Maandags hebben we contact met de haven van Salou en krijgen te horen dat we er dinsdag terecht kunnen.
Meestal liggen wij “on-Spaans” met de voorkant naar de wal. Omdat we de Dingy achterop in de davits hebben hangen is het zeer lastig als we dan met de “spiegel” naar de kade liggen.
Zo ook in Tarragona. Nadat onze Engelse buren bij ons aan boord hebben gezeten, vertellen ze dat zij e.e.a. zodanig gaan aanpassen met de loopplank, dat zij ook met de kop op de wal kunnen liggen. Zij liggen meerdere maanden achtereen in dezelfde haven en vinden het uitzicht op de haven veel aantrekkelijker dan de kade met allerlei bergruimtes in de muur. Bovendien heb je meer privacy t.o.v. je buren.

Dinsdag, 30 augustus.
Na het uitchecken en de ochtendwandeling met de hond starten we de motor. Ton vermoedt dat er “iets” niet goed is. De motor start wel direct maar de gashandel werkt niet. Het blijkt dat de gaskabel gebroken is.
We bellen Salou af en laten het havenkantoor van Tarragona weten, dat we voorlopig wel MOETEN blijven liggen. Dat is gelukkig geen probleem.
Buurman Peter weet Ton te vertellen dat er hier een Volvo Penta dealer is, die bijna dagelijks op “onze” steiger wordt gesignaleerd. Na ruggespraak met (alweer) Rene in Elburg, kan Ton doorgeven wat voor kabel we nodig hebben. Die is niet op voorraad maar wordt besteld en kan er woensdag al zijn.
Dus blijven we in ieder geval tot donderdag…..

Woensdag wordt de kabel inderdaad bij de boot afgeleverd en de monteur zoekt samen met Ton een manier om via ontoegankelijke ruimtes de kabel door te trekken.
Dat is gelukt, dus morgen kunnen we gelukkig weer verder.
Maar… dan belt Martijn dat er een brief is gekomen van de bank, waarin aangekondigd wordt dat onze creditkaart vanaf morgen (donderdag) ongeldig zal zijn omdat we ondertussen een nieuwe gehad zouden moeten hebben. Door de “verhuizing” blijkt e.e.a. niet goed te zijn gegaan .
Ton belt de bank, heeft een telefoongesprek van meer dan 30min en wordt op zijn verzoek 3x opnieuw doorverbonden met een hogere manager. Hij legt met zeer luide stem uit dat de eerste brief naar het nieuwe, maar de tweede brief nog naar het oude adres is verstuurd; dat het waarschijnlijk daardoor allemaal mis is gelopen, dat het dus een fout van de bank is en dat wij daar niet de dupe van willen worden.
We hebben natuurlijk beiden ook een bankpas maar die wordt niet overal geaccepteerd. Zonder creditcard zou het dus wel heel lastig zijn. Bovendien plannen we niet op korte termijn naar Nederland te gaan. Uiteindelijk wordt ons toegezegd dat de nieuwe creditcard per 48h service wordt opgestuurd naar Tarragona.
Omdat de oude creditcard nu nog werkt betalen we bij het havenkantoor direct tot vrijdag en dekken ons daarmee tevens in dat we tot dan mogen blijven liggen.

Vrijdag, 2 september
We wachten tot een uur of 4, hebben dan nog steeds niet de beloofde creditcard en daarom gaan we maar weer eens bellen met de bank.
De creditcard blijkt helemaal niet opgestuurd te zijn omdat iemand achteraf de beslissing heeft teruggedraaid. Ton ontploft bijna aan de telefoon. Hij vraagt naar de man die verantwoordelijk is voor deze beslissing maar die wil niet aan de lijn komen. Na ons dreigen over te nemen acties beloven ze snel terug te bellen. Waarschijnlijk heeft ook de interventie van kantoor Elburg geholpen want we worden inderdaad binnen een uur (door weer iemand anders) teruggebeld met de mededeling dat de creditcard alsnog wordt opgestuurd met een 48h koeriersdienst. In het havenkantoor vertellen ze dat het wel maandag kan worden omdat die diensten in Spanje in het weekend niet bezorgen……

Zaterdag, 3 september
‘s Morgens en ’s avonds kijken we heel vaak even naar het nieuws op TV, kijken ook naar de weersinformatie op Teletekst en of Peter Wessels nog gespeeld heeft.
Vandaag zien we op het nieuws dat de ronde van Spanje vandaag vertrokken is vanuit…..Tarragona! Daar hebben we ter plekke niets van gezien of gehoord maar de Nederlandse TV houdt ons op de hoogte.
Het is ’s avonds nog steeds warm dus zoeken we een terrasje op.
Zondag is het weer een hete dag. De bimini is een prima parasol!
Peter en Margareth komen tegen vijven bij ons aan boord voor een drankje en tapas. Het is reuzengezellig en het wordt dus weer een beetje laat en zo….

Maandag 5 september 2005
We mogen bellen met Barcelona om te horen of we een plek voor de winterperiode kunnen krijgen. De betreffende dame is net terug van vakantie en vraagt ons om met een week het maar weer eens te proberen .
Eindelijk wordt onze nieuwe creditcard per koerier en via het havenkantoor afgeleverd.
We willen onmiddellijk uitchecken per woensdag en proberen de nieuwe creditcard om te betalen. Die werkt niet …!!! …..maar de oude nog wel……….Dus weer gebeld met de bank.


Woensdag, 7 september
Help, het is hartstikke bewolkt, en dat is lang geleden.
Als we aan dek komen: opnieuw help, want het regent, onweert en bliksemt. Onder deze omstandigheden gaan we niet weg. We hadden weer gereserveerd in de haven van Salou. Dus bellen we maar weer af en bij het havenkantoor van Tarragona melden we dat we nog graag een dag willen blijven.
Onze boot had wel Heintje Davids kunnen heten……

Donderdag, 8 september Tarragona - Salou
Samen laten we die ochtend Tommy uit en lopen via de pier naar het havenkantoor om te kijken hoe de zee er uit ziet.
Dan besluiten we om toch maar te vertrekken. Gebeld met Salou of we kunnen komen en er is nog plaats.
Buiten valt de zee wat tegen. De boot rolt behoorlijk maar alles blijft op z’n plaats en Tommy raakt ondertussen al een beetje gewend aan het geschommel en gerol.
Bij Salou staat voor de haven een vervelende deining. Er moet behoorlijk gestuurd worden en tijdens die manoeuvre klinkt een vreemd geluid.
Bij het aanleggen blijft er ook een dwarse stroming staan wat het redelijk lastig maakt de boot op de aangewezen plaats te manoeuvreren.
Éénmaal afgemeerd belt Ton weer met Rene van Jachtcentrum Elburg en na overleg blijkt dat het niveau van de hydraulische stuurinrichting waarschijnlijk onder peil is.
Nadat we dat bijgevuld hebben is het vreemde geluid ook weer verdwenen.
Salou is een prachtige plaats. Een havenkantoor met restaurant, bar en zwembad.
Een prachtige, brede boulevard met meerdere rijen palmbomen en een mooie fontein. .
Dicht bij de haven is een kiosk waar we het nieuwe formaat AD zien liggen. De kop meldt: “in september slechts € 0,50”. Nou vinden we € 2,50 voor wat papier wel erg veel om dat dagelijks te kopen maar voor € 0,50 willen we graag weer eens op de hoogte zijn van het Nederlandse nieuws. Maar het blijkt dat deze aanbieding slechts voor Nederland geldt en betalen we toch € 2,50.

Vrijdag, 9 september.
Ton controleert de ballasttank en het grind blijkt zich door de dwarse golven zodanig te hebben verplaatst dat het niet meer allemaal aan stuurboord ligt maar zich, hoewel nog niet helemaal vlak, gelukkig toch wat meer heeft verspreid over de hele tank.
‘s Middags gaan we zwemmen in het zwembad van de club.
We zijn in gedachten veel in Elburg, waar het nu vast gezellig is met de Botterdagen….
’s Avonds worden we gebeld door Berend die vertelt dat het inderdaad errrug gezellig is op de Vischmarkt in Elburg.

Zaterdag, 10 september Salou - Cambrils
We varen door naar Cambrils nadat we hebben gebeld of we kunnen komen. Prachtige omstandigheden: strak blauwe lucht, vlakke zee en zomerse temperatuur. Cambrils heeft een prettige haven, waar we een mooi rustig plekje krijgen. In het stadje is het ontzettend druk. Wij zoeken een terrasje buiten alle drukte en eten daar heerlijke gamba’s en tong.

Zondag 11 september Cambrils
Het is een winderige, warme zomerse dag. Fijn voor Cambrils, want er is feest (vandaar ook die enorme drukte).
We gaan weer aan de wal eten want dat is ons gisteren goed bevallen. Als we naar de boot teruglopen, genieten we van een prachtig vuurwerk. Zoals gewoonlijk zal Ton de hond uitlaten. Rietje gaat aan boord om Tommy op te halen, maar die blijkt nergens te vinden. Schrik!!! Na het nodige roepen en zoeken ontdekt ze dat hij zich heeft verstopt onder de tafel in de pantry. …..Blijkbaar is hij zo bang geweest voor het vuurwerk dat hij een plek onder de tafel heeft gezocht.

Maandag 12 september 2005 Cambrils
Vandaag kunnen we weer bellen met Barcelona om te horen of we een plek voor de winterperiode kunnen krijgen. YES!! We moeten wel eerst wat formaliteiten afwikkelen en dan kunnen we de officiële bevestiging krijgen. Ook willen ze info over de creditcard om een deposito af te kunnen/mogen schrijven.
Via buren horen we dat er de vorige avond tijdens het vuurwerk een zeiljacht met motorproblemen de haven binnen kwam en daarbij onze boot heeft geraakt .
Twee Marinero”s (hulphavenmeesters) zouden bij ons aan boord zijn geweest om het zeiljacht te assisteren. (We begrijpen nu helemaal wat Tommy zo bang heeft gemaakt gisteravond.) Het blijkt dat er een achterlijn af ligt en dat de SB uitlaat verbogen is.
Ton gaat e.e.a. bespreken bij de capitanery, waar ook één van de betrokken marinero’s aanwezig is. En die heet waarschijnlijk Manolito want hij zegt : “Me Manolito from Barcelona, me I know nothing”.
Gelukkig wordt er door de dames aan de receptie wel werk van gemaakt.

Dinsdag, 13 september. Cambrils - Hospitalet de L’Infant
Zoals bijna in elke haven waar we aankomen, spoelen we ook nu eerst de boot compleet af met zoet water.
Hospitalet is een prachtige haven. We liggen op box nr 1: uitzicht op de haveningang en op een prachtig gebergte daarachter. De mensen hier zijn erg vriendelijk.
Met de fiets verkennen we het plaatsje en ontdekken ook waar de supermarkt is.
Samen met Engelsen, Fransen en Duitsers zitten we aan de haven op een terrasje van Bar “Teddy”. De eigenaar blijkt een Nederlands echtpaar te zijn dat al enige jaren geleden hier is komen wonen.
Het werken bevalt hen daar prima maar vooral het leven in Spanje. Hun dochter van 12 jaar gaat daar naar een Spaanse school. In Den haag zat ze in een klas met 85% buitenlanders. Wat dat betreft is er hier geen verschil.
Ondertussen zijn we nog getuige van een grappig incident. Een Spaans stel met een enorme grote Deense Dog zorgt daarvoor: Het “paardje” mag ook even op schoot bij de baas. Dat alleen al is een mooi gezicht. Als ze weggaan, mag de hond achterin de auto en lijkt daar niet zoveel zin in te hebben. Maar hij MOET en als hij de sprong in de auto heeft gemaakt gaat hij daar onmiddellijk zitten schijten op het kleed. Het hele terras “ligt in een deuk”.

Woensdag 14 september Hospitalet de L’Infant
Te voet met de boodschappentrolley doen we boodschappen in de reeds verkende supermarkt.
Ton begint voor de zoveelste keer aan het boek Solo. Het verhaal van een meisje van 18 jaar dat met geld en zeilboot van haar vader in 2 jaar solo de wereld rond gaat. Hij heeft het volgens zichzelf al wel 10x gelezen.
Gewapend met snorkel, borstel en plamuurmes gaat Ton te water en wordt het onderwaterschip gereinigd.
In Tarragona had hij dat ook nog gedaan en ontdekt nu dat de aangroei wel heel erg snel terugkomt. Van de Yvonne-B hadden we uit de verhalen wel eens gehoord dat Henk tussentijds het onderwaterschip met plamuurmes bewerkte en dachten dan: ja dat zal wel. Nu ervaren we zelf dat deze aangroei zodanig is dat je het best een heel breed plamuurmes
kunt gebruiken om het er af te halen. Uit de documentatie blijkt wel dat onze antifouling niet geschikt is voor zout water, dus volgend jaar moet er beslist andere op.
Omdat het zoute water zich afzet tegen vooral de voorkant van de boot, maken we vanuit de dingy de boot rondom schoon met groene zeep. Het ziet er al wel wat beter uit, maar we nemen ons voor dat we de boot in Barcelona eens flink onder handen gaan nemen en in de was zullen zetten.

Donderdag, 15 september
We hebben de officiële bevestiging van Barcelona dat we een winterligplaats hebben.
Daarom besluiten we nu niet meer verder naar het zuiden af te zakken maar heel langzaam de 60M weer terug te varen naar Barcelona en vooral alle plaatsjes aan te doen die we op de heenreis overgeslagen hebben.

Vrijdag , 16 september Hospitalet de L’Infant - Cambrils
Hier zijn we op de heenweg wèl geweest, maar toch willen we hier nog even heen om via het havenkantoor de schade verder af te handelen.
’s Zaterdags hebben we opeens geen walstroom meer en blijkt de aardlekschakelaar kapot.
Via een Nederlander die met een Contest48 in de haven ligt en ook een huis heeft in Cambrils, krijgen we het adres van een knul die in elektronica doet. Als we hem bellen blijkt dat hij toevallig in de vissershaven is en hij komt direct langs (op zijn vrije zaterdag!).
De kapotte schakelaar wordt verwijderd en hij verbindt alles tijdelijk door, zodat we voorlopig de walstroom kunnen gebruiken, en zal maandag e.e.a. komen vervangen.

Maandag 19 september
De aardlekschakelaar wordt vervangen dus kunnen we morgen weer verder.
’s Middags kijken we op advies van de elektricien bij de vissershaven naar het lossen van de vis. Een heel spektakel met veel toeristen op de kade.
We bellen naar Tarragona of we nog een paar dagen kunnen komen èn dat kan…

Dinsdag, 20 september Cambrils - Tarragona
Peter en Margareth kijken op dat we er weer zijn. Als Ton zich op het havenkantoor komt melden, dan is er even wat consternatie: Vlak na ons heeft nog iemand gebeld die wilde komen. Ja, en als die komt moeten we morgen eigenlijk weer weg.
Maar (vriendelijk als ze daar zijn) mogen we, omdat we voor enkele dagen een plaats hebben gevraagd, in elk geval 2 dagen blijven. De ander wordt gebeld dat hij niet op het door hem gewenste moment kan komen. Later blijkt dat hij de reservering gecancelled heeft en kunnen wij “gewoon” blijven voor 3 a 4 dagen.
Deze week is het groot feest in Tarragona. De stad blijkt X-jaar te bestaan en dat wordt elk jaar uitbundig gevierd. We begeven ons een paar keer in het feestgedruis, zoals openlucht concerten, een optocht van heeeele grote poppenmensen, etc. maar we kennen hier niemand en dan is het minder leuk.

Zaterdag, 24 september. Tarragona - Callafell
We verlaten Tarragona met de kreet “tot volgend jaar” en zetten koers naar de gloednieuwe Port Segur bij Callafell.
Aan de nummering van de bonnen lezen we af dat we ongeveer de 100e bezoeker zijn. De rest is vaste ligplaatsen maar de haven is nog lang niet vol. Nadeel is dat ze nog volop aan het werk zijn. Voordeel: we worden niet voor het blok gezet om spoedig te vertrekken.
Die dag belt er iemand en zegt:” je kunt waarschijnlijk niet raden met wie je spreekt” en hij had gelijk! Het blijkt Cor Termaat van de “Watermaat”. Cor is jaren geleden een keer als bemanning mee geweest met de Collin Archer race naar Larvik / Noorwegen. Vlak daarvoor had hij met zijn eigen boot de mast verspeeld en kon daardoor niet zelf meedoen. Vanaf die tijd hebben we regelmatig contact. Cor is met zijn Camper onderweg naar
Z-Spanje, vraagt waar we liggen en stelt voor langs te komen: Altijd goed!

Maandag 26 september draait Cor inderdaad met zijn enorme camper het haventerrein op.
De bewaking heeft gezegd dat er geen campers door de slagbomen het haventerrein op mogen. Daarom wordt de camper (4 plaatsen innemend) in de lengte op de parkeerplaats
gestald. Op de vraag of wij van zoute haring houden, tovert hij 10 ingevroren zoute haringen uit zijn diepvrieskist. Onder het motto: “vis moet zwemmen” worden de haringen weg gespoeld en dineren we met ons vieren aan boord. Wel gezellig om bekenden zo maar in Spanje op visite te krijgen!.Later op de avond komt de bewaking melden dat de camper misschien toch maar beter op het bijna lege haventerrein kan staan in plaats van op 4 parkeerplaatsen.
Tijdens het eten belt zus Alida dat er iemand van de motorrijtuigenbelasting aan haar deur staat. Hij wil controleren of de auto, die we tijdelijk uit de belasting hebben gedaan, wel buiten de openbare weg staat. We hadden wel papieren gehad waarin we hadden moeten melden als de auto niet op het aangegeven adres gestald was maar dachten dat het niet zo’n vaart zou lopen. Ton heeft deze heer per telefoon uitgelegd dat de auto gestald is bij
’t Blinde Peerd; dat kende hij niet en daarom maar uitgelegd. Het toeval wil dat we net vanmiddag de dealer hebben gebeld of hij de auto wil kopen.

Dinsdag, 27 september Callafell - Sitges.
We hadden eigenlijk naar Vilanova de Geltru willen gaan. Een plaatsje wat we nog niet, kennen met een haven van >1000 plaatsen. Zij delen ons echter mee dat er geen plaats is. Nu had Ton zich vlak voor de haven via de VHF gemeld en e.e.a. in het Spaans proberen uit te leggen. Misschien lag het daar aan…! Daarom maar door naar Sitges
Met compleet vlakke zee en een zonnetje meren we bijna op de zelfde plek af als de vorige keer, toen we met Martijn en Jeanette hier waren.

Donderdag, 29 september Sitges - Garraf
In Garraf waren we nog niet eerder geweest. We liggen eerste rang: bij de ingang van de haven, uitzicht op de pieren en de Middellandse zee. Alleen wat ver weg van het havenkantoor, waar je je onmiddellijk met papieren moet melden. Het havengebouw bevat ook de jachtclub compleet met bar, restaurant en zwembad. Achter de jachtclub ontdekt Ton een tennisbaan en vraagt of dat ook voor niet-leden toegankelijk is. De havenmeester zegt daar geen zeggenschap over te hebben en verwijst hem door naar de jachtclub. Aangezien er daar geen leden aanwezig zijn die Engels spreken wordt dat voor vandaag in ieder geval niets. Morgen maar weer zien. We drinken +/- 5.00hr wel een drankje aan de bar, maar het is er niet gezellig.
De volgende dag gaan we met de fiets de omgeving verkennen. Het is allemaal erg steil! Omdat we niet meer weten hoe helder cq schoon het water in Barcelona was, gaat Ton hier nog even met snorkel, plamuurmes en borstel het onderwaterschip doen. We hebben de ervaring dat als we het om de 14 dagen bijhouden het ook niet zoveel werk is. De aangroei van kleine zeepokken gaat wel erg snel.
Eind van de middag haalt Ton bij het havenkantoor nog even de laatste weersverwachting.
Zowel de Franse als de Spaanse weersverwachting geven naast weer en wind ook de verwachte situatie van de zee. Voor ons is de wind wel een beetje belangrijk maar de situatie van de zee is het belangrijkste en die wordt, net als de wind in Beaufort, in een aparte indeling aangegeven. Het weer lijkt minder te gaan worden maar de zee zal morgen nog rustig zijn.

Zaterdag 1 oktober Garraf - Barcelona
Bijtijds staan we op en vertrekken met fraai weer en de verwachte rustige zee naar Barcelona, zo’n 2,5 uurtjes varen. Voor Barcelona kruisen we de startbaan van de luchthaven en de Boeings scheren elke paar minuten indrukwekkend laag over ons heen. Je kunt precies zien waar ze het strand kruisen, want daar zijn alle palmbomen en ander groen helemaal dor geworden, waarschijnlijk van de kerosine.
Voor de haven van Barcelona wordt druk gewerkt en gebaggerd. Er komt aan de Zuidkant een enorme pier te liggen die a.h.w. een geheel nieuwe voorhaven zal moeten gaan vormen. De kaart van de plotter geeft de contouren aan van de nieuwe situatie.
Hoewel voor de tweede keer, geeft het toch een apart gevoel om de wereldhaven Barcelona aan te lopen met je eigen schip. Bijkomend gevoel is alleen dat we er nu volgens planning een aardig poosje door zullen gaan brengen…...
Via de VHF krijgen we onze plaats door en het is dezelfde steiger/ponton waar we ook al eerder lagen. De “Marinero” vangt ons op. Voorlopig gaan we met de kop aan de wal liggen. Als we de dingy weggehaald hebben zien we nog wel of we andersom gaan liggen. Eerst maar eens afwachten hoe de wind voornamelijk binnenkomt . Bovendien willen we de romp ook nog eerst, voor zover we er bij kunnen, grondig schoonmaken met azijn en in de was zetten.
Het weer blijft de hele dag fraai en zo starten we ons verblijf in voorlopig onze nieuwe woonplaats: B A R C E L O N A