Deel 16, Samsara weer onderweg op de Middellandse zee (april 2006)

Twee dagen voordat Samsara op de wal gaat, zijn we beiden grieperig. Het heerst op de haven. Op zich niet erg, maar het moment komt zeer slecht uit….. We voelen ons zo beroerd dat we Ben en Nellie (waar we mee hadden afgesproken) afbellen.
Maar als we door toeval horen dat Daan (een neef van Rietje) en Stella Balk ook in Barcelona zijn
, slepen we ons toch naar een terrasje waar we met 6 Elburgers een consumptie nemen.
Volgende morgen varen Ben en Nellie mee naar Port Olimpic waar Samsara uit het water zal.
Ben riep vooraf dat, als we een overall zouden hebben, hij en Nellie zouden helpen.
Waarschijnlijk had hij het niet verwacht, maar we hadden 2 overalls. Zo konden we met z’n vijven (incl. Fred, een Nederlander die daar ook ligt) Samsara te lijf gaan met plamuurmes.
Als de hulptroepen onder dankzegging afvloeien, gaan we samen verder.
In de meeste havens heb je weer een andere Elektra-aansluiting nodig, maar deze schijnt als uitzondering dezelfde stekker te hebben als in de vorige haven. Als ik de walstroom aansluit roept Rietje dat de meter op meer dan 300V staat. Dan blijkt dat op deze aansluiting geen 220 maar 380V staat. Omdat er nog niets aan staat lijkt er verder geen zichtbare schade.
’s Avonds hebben we het afscheidsetentje met Ben en Nellie. Mijn stem geeft nauwelijks geluid.
De volgende morgen begeeft na +/- 5 minuten de schuurmachine het en word ik ongeveer 2 uur van het kastje naar de muur geholpen voordat ik terug kom met een nieuwe. Na het nodige schuren worden eerst de ergste plekken met onderwaterprimer gedaan. Rietje staat op het huishoudtrapje als van één van de treden de popnagels het begeven. Met het verfbakje nog rechtop en vol primer, hangt ze tussen de treden. Zelf houdt ze er gelukkig alleen maar blauwe plekken aan over. Na de nodige voorbehandeling wordt Samsara 2 x inde antifouling gezet.
Die morgen wordt er een Engelse sloep uit het water gehaald en met belangstelling bewonder ik zijn onderwaterschip dat er bijna onaangetast uit komt. Het blijkt dezelfde antifouling te zijn als wat wij er op advies van de havenmeester nu ook onder hebben …!!
Dinsdags varen we weer terug naar Marina Port Vell waar Rietje wil gaan koken. Dan blijkt dat onze keramische kookplaat toch een tik heeft gehad van de 380V. Dus word het uit eten.
Volgende dag wordt er met behulp van de dames op het havenkantoor een monteur voor de kookplaat geregeld en vullen wij de voorraad aan.
Als vrijdags de monteur vertelt dat reparatie > 200,= kost, kopen we zelf maar een nieuwe die ik diezelfde middag nog inbouw. Zo, nu zijn we klaar om te vertrekken.
Via het gebruikelijke “overleg”praatje om 0900 op VHF kondig ik op zaterdag ons vertrek aan en zeggen we iedereen gedag.
Uitgezwaaid door Fred verlaten we met prachtig weer en kalme zee Barcelona, op weg naar het vervolg van onze reis op de Med. Na een paar uur varen hebben we 3 dolfijnen om de boot op water van minder dan 10m diep..!
We wilden naar Villanova de Geltru. Vorig jaar reikte mijn Spaans niet voldoende om een plaats te krijgen, daarom varen we nu maar gewoon naar de wachtsteiger: Gefopt, geen plaats.
(Later bijkt dat de haven compleet verbouwd werd)
Dan maar de eerstvolgende plaats Segur en een dag later varen we naar Tarragona.
Peter en Margareth, waar we het vorig jaar heel gezellig mee hadden, blijken niet aan boord te zijn. Aangezien de situatie v/d zee voor de volgende dag prima zal zijn, (er wordt wel wat wind verwacht) gaan we weer verder. De zee is inderdaad redelijk vlak maar om Cape de Salou krijgen we het er redelijk van langs. De grote vlag klappert als een gek en daarom zetten we een andere vlag op een kleinere vlaggestok. De golven klappen over de hele boot en de ruitenwissers moeten aan.. Dit hebben we nog niet meegemaakt. Zodra we weer wat meer onder de (hoge) wal komen gaat het beter. Omstreeks het middaguur kunnen we een plaats krijgen in de haven van Calafat, een klein plaatsje net benoorden de Ebro-Delta. Ondertussen poeiert het over de haven. De meeste zeiljachten liggen onder helling in de box. We moeten hier wachten op beter weer want om de Ebro-Delta te ronden moeten we meer dan 35M varen zonder mogelijkheid ergens “te schuilen”.
Later blijkt de kleinere vlaggestok op de las gebroken. Omdat Samsara één klomp zout was geworden krijgt die een grondige beurt. We vertrekken na twee dagen, met als doel de Ebro-Delta te passeren maar na een paar uur begint de zee dermate te bouwen dat we besluiten de delta maar een andere keer te bedwingen. Zo belanden we ongepland in het prachtige pittoreske plaatsje L’Ampolla. Een dag later ronden we bij prachtige omstandigheden de Ebro-Delta. Via een paar keinere haventjes (Alcanar, Las Fuentes) arriveren we in Oropesa waar we een extra dag blijven liggen. Daar worden we door kinderen en familie gebeld voor mijn verjaardag. Als verjaardagcadeau verwen ik mijzelf door de Shaking Beats CD van Ahoy weer eens een keer lekker hard af te draaien. Als cadeau van Rietje gaan we uit eten in het clubhuis.
Na +/- 2 weken heb ik eindelijk mijn stem weer een beetje terug maar ben wel 5kg kwijt.
De dag daarop varen we naar Burriana. Ook dit is weer een klein, gezellig haventje. We liggen nu vlak voor Valencia en omdat over +/- 3 dagende wind zal toenemen, blijven we hier een extra dag om met minder fraai weer een paar dagen in Valencia te blijven. Bij het naderen van Valencia komen we in een veld terecht van America-cuppers die voor de kust trainen voor de Louis Vuitton cup. Dit zijn selectie-wedstrijden voor de uiteindelijke uitdager van de huidige America-cup houder , de Allinghi
Velen vertelden ons al dat Valencia een ongezellige haven is en hier aangekomen begrijpen we e.e.a. Valencia is een K-haven. Bovendien liggen we op een waardeloze plek, ongezellig en ver weg van alle faciliteiten.
We plannen 2 dagen te blijven maar op dag 2 begeeft de waterpomp het. De pomp maakt onderdeel van een Vetus hydrofoor systeem. Voordeel van Valencia is wel dat er watersportwinkels zijn op het haventerrein maar de bedoelde pomp hebben ze niet. Deze is ook niet in Spanje en moet uit Nederland komen. Het weekend en een aansluitende feestdag in Spanje betekenen dat e.e.a. een week zal gaan duren. Daarom gebeld met Loedeman en in overleg wordt een andere oplossing gevonden. Een andere watersportwinkel heeft een vergelijkbare pomp. Een paar uur later werkt alles weer.
Ondertussen hadden we op basis van de problemen al 5 extra dagen betaald en een andere plaats gekregen. E.e.a. komt goed uit want er staat toch te veel wind om hier weg te raken.
Bijkomend voordeel: de Club Nautic heeft 4 tennisbanen en zo kunnen wij proberen of we, na een jaar geen racket aangeraakt te hebben, nog een bal over het net kunnen krijgen. Na een uur hebben we beiden het idee dat we inderdaad al wel eens eerder getennist hebben.
Na Valencia varen we +/- 30M naar Gandia waar we een extra dag blijven. Als we de jachthaven binnenvaren komt er een bootje op ons af met 4 marinero’s die druk roepen dat het “complet” is en dat we terug moeten. Begint dat gedonder nu al? Later blijkt er toch plaats en de havenmeester vraagt doodleuk hoeveel nachten we willen blijven. Het is een mooi plaatsje, fraai clubhuis met zwembad en prima eten. Bovendien een vrij te gebruiken Lan.
Op de dag dat in Nederland Koninginnedag wordt gevierd, varen wij Denia binnen.
Ik communiceer via marifoon met de havenmeester, wil met Rietje overleggen voor hoeveel dagen, maar die is voorop druk doende een oranje sjerp in de mast te knopen……
In Denia zijn we aan de Costa Blanca. We blijven hier een paar dagen om iets meer te zien van deze plaats die prachtig tussen een hoog massief ligt ingesloten.
Het varen zo vroeg in het seizoen heeft als voordeel dat er over het algemeen nog veel plaats is. Veel Spaanse boten staan nog op de wal en de meeste zwembaden bij het clubhuis zijn nog niet open. Voor ons is het al volop zomer; voor de Spanjaarden blijkbaar nog niet.