SAMSARA Deel 11 Barcelona v.v. (november)

Deel 11: Met SAMSARA in Barcelona, november 2005

Het is nu 1 december. Het is koud! Wees de thermometer begin november nog ca. 25 gr., nu zijn dat er nog slechts zo’n 14. Maar….de zon schijnt en we hebben allang geen regen meer gehad, wat wil je dan nog meer?
November was een maand met verrassingen: op zaterdag de 12e gingen we op de fiets naar Vila Olympia (een stadsdeel van Barcelona) om daar eens rond te kijken waar en welke supermarkten daar zijn. We hebben hier op 5 min. lopen verschillende kleine en middelgrote buurtsupers, maar we gingen op zoek naar wat grotere, die op een redelijke loopafstand zijn. We hebben wel een goede gevonden op de Ramblas, maar we manoeuvreren dan wel op de terugweg met onze karretjes tussen het flanerende publiek. Vandaar onze expeditie. Als we terugkomen op de haven moeten we 3 stelletjes passeren. Ineens hoor ik Ton zeggen:”Verrek hij is het, ’t is Dries”. Niet alleen Dries, de hele familie Huizinga! Heel verrassend en vreselijk gezellig. We hebben lekker bijgepraat met Marita en Dries en hun kinderen.
De tweede verrassing was gisteren (30/11):
We kwamen terug van onze Spaanse les en bij de ingang van de haven riep iemand “Ton”. Ik keek eigenlijk niet eens, maar Ton reageerde natuurlijk op zijn naam en… daar zat Dik Braspenning, in het zonnetje, al krantlezend te wachten of we nog zouden komen opdagen (hij zat er al een tijdje). Dik is de wederhelft van Hanneke, een (ex-)collega van Ton.
Gelukkig had Dik nog tijd om mee te gaan aan boord en om onder het genot van een glaasje wijn wat bij te praten. Wat een leuke ontmoeting!
Geen verrassing was het dat we Brenda weer zouden zien. De DILBAR, dat is de naam van de boot waarop ze werkt, arriveerde op 1 november in Port Forum, een haven die ca. 5 mijl ten noorden van ónze´ haven ligt. Ze lagen daar tijdelijk . De komende winter gaat de boot in het dok voor een refit. Die werkhaven is bij ons `om de hoek´. Het weerzien met Brenda, die we meer dan een half jaar niet hadden gezien, was geweldig. We hebben het gevierd met een `Cava`(dat is een Spaanse champagne) en een hapje. Daarna werden we door Brenda en haar vriend Matt getrakteerd op een etentje. Op diezelfde dag kwam Ton ook heel verrassend met een verlaat cadeau voor mijn verjaardag.
De dag daarna was het weer een beetje feest: Hennie en Jan Bos kwamen een paar dagen bij ons logeren. Het was weer heel ouderwets gezellig en vertrouwd!
Met hen zijn we via de Ramblas en de beroemde markt (La Boquaria) naar Placa de Catalunya gelopen. De tweede dag ,weer te voet, naar de Sagrada Familia. Ook hebben we Maremagnum, een heel groot winkelcentrum bij ons op Port Vell, bezocht en de dag van vertrek hebben we nog heerlijk in Port Olympic op een terrasje van de zon en een drankje genoten. Maar ook op Samsara was het heel gezellig!
Op een plein, grenzend aan de Ramblas, vonden we tijdens een van onze wandelingen een zonnig plekje om even wat te drinken. Naast ons zat een jong stel en zij hadden telefoon en portemonnee op tafel liggen. Toen de jongeman even naar binnen ging, kwam een vrouw naar het tafeltje naast ons. Ze had een kind in een doek op de arm, een krantje in de hand en naast haar liep een meisje van een jaar of tien,. Hennie zag al vrij snel dat het niet pluis was daar. Zij zag het gebeuren: de vrouw bood het krantje (de Metro notabene!) te koop aan en hield deze vlak voor het gezicht van de jongedame naast ons. Het begeleidende meisje griste toen naar de portemonnee en de telefoon. Hennie gaf op dat moment een verontwaardigde kreet en daarom kreeg het ook onze aandacht en lieten wij ons ook horen! De diefjes vertrokken zonder buit, maar keken zeer onvriendelijk onze richting op en liepen vervolgens heel rustig weg, of er niets was gebeurd. De jongedame naast ons trilde bijna van de stoel!
Je wordt voor dit soort gevallen regelmatig gewaarschuwd, maar als je het dan met eigen ogen ziet gebeuren, dan wordt het toch wel èchter. Ikzelf was getuige van een mislukte poging om een tas te jatten: Een fietser reed rustig langs twee dames en probeerde al fietsend een van de tassen te pakken. Ook dat liep goed af doordat het “slachtoffer”heel hard begon te schelden! Ton heeft in het vorige verslag al verteld hoe iemand een fiets stal.
Waar je ook voor op moet passen, is nette mannetjes die je een parfum willen laten ruiken: als ze het dan op je huid sprayen dan weet je in korte tijd niets meer en ben je overgeleverd aan diefstal of erger! Jammer dat dit kan gebeuren, maar dat is niet alleen in Barcelona.

Op 8 november hebben we de motor weer eens gestart. Het was prachtig weer en daarom gingen we de zee op om een bezoek te brengen aan DILBAR in Port Forum. Brenda en Matt hebben bij ons aan boord geluncht en toen zij weer aan het werk moesten zijn wij weer teruggegaan naar Port Vell. Daar hebben we de boot op z’n Spaans afgemeerd: d.w.z. met de achterkant aan de kade. Omdat de dingy daar weg moest, hebben we die in het water gelaten en aan de voorkant van de boot vastgebonden. De rest van de romp moest nog worden schoongemaakt en gepoetst en daarvoor hadden we het bootje toch nodig.
We wilden ook ondervinden hoe het `andersom`zou bevallen. Het bleek al gauw dat het voor ons eigenlijk wel prettig was, maar dat het een heel geheister werd om Tommy van en op de boot te krijgen! Onze overburen vonden het wel fijn, omdat ze nu ook de andere kant van de boot konden zien en waar we vandaan komen……èn ze vinden de “kont”van SAMSARA errug mooi!
De dag na ons tochtje regende het voor het eerst deze maand en daarmee was de warmte ook verdwenen. Voor het eerst ging ik de was doen in de wasmachine op het haventerrein. Een eitje zou je zeggen, maar dit had ik nog nooit gedaan. Als je geen bril bij je hebt, bovendien geen Spaans kunt en niet de juiste muntjes bij je hebt….Het juiste muntje voor de droger probeerde ik te krijgen bij een van de andere havenbewoners, omdat het havenkantoor (waar je de muntjes kunt kopen) was gesloten, vanwege de zondag. Uiteindelijk kwam ik door toedracht van onze buurvrouw Katie, terecht bij Elsie, een Spaanse dame twee boten verder. Elsie bleek geen Engels te verstaan/spreken, had geen muntjes, maar wel een droger en bood aan het daarin te doen. Toen ik met de waszak binnenkwam moest ik beslist wat drinken en voor ik het wist had ik een een groot glas whisky voor me staan. Ik lust veel, maar whisky…neen. Terwijl ik daar aan mijn drankje zat riep Engelse buuf, dat Ton bezoek had gekregen. Naar buiten kijkend zag ik in de regen een man en een vrouw, die ik niet herkende....eh..moest dat…? Ik ben vriendelijk afscheid nemend vertrokken bij Elsie, haar man en de whisky. Op Samsara zaten inmiddels ons bezoek: Fred en Lucia. Zij zijn vrienden van Hans (s/y Colombe) en ze hebben een ligplaats voor hun zeiljacht in Port Olympic. We raakten niet uitgepraat tijdens een biertje en een wijntje. Ze gaan een poosje naar Nederland, maar we zien ze ongetwijfeld weer!
Inmiddels had de droger van Elsie zijn werk wel gedaan (dacht ik) en ging ik de was ophalen. De droger was volgens Elsie een beetje van slag en ik ging dus met die grote tas met nat wasgoed weer naar Samsara. Ik besloot om de volgende morgen direct een droger-munt te gaan halen in het havenkantoor. Maar omdat het nog steeds een beetje regende bleven die maandag wat langer in onze kooi. Heel relaxed hebben we onze thee gedronken, het nieuws gekeken….Op ons dooie akkertje voerden we de vissen (ze wachten elke morgen op ons)…en toen hoorde ik Ton, min of meer tegen zichzelf, zeggen:”Waar is de dingy”? Eh..eh…WEG!!!! En toen ging alles in een sneltreinvaart: Niks scheren en wassen, niks hond uitlaten, maar zoeken! Ton stapte op de fiets, zoekend naar “het bootje”. En hij vond de dingy: onder de volgende steiger was deze vastgelopen! De roeispanen werden nu voor het eerst gebruikt. En..wij hadden gelukkig de bij-boot weer terug.

Alie en Dik Meppelink komen de 15e bij ons aan boord. Ze wilden graag Barcelona eens bezoeken en bovendien eens kijken en beleven hoe het er op Samsara aan toe gaat. Zij hebben ook een beetje de kriebels! We hebben een gezellige week gehad met z’n vieren en Tommy (nummer 5) is vriendje van Dik en Alie geworden.
Dik en Alie kunnen sàmen heel goed koken, wat voor mij een soort uit-eten betekende. (Voor degene die dit niet weten: Ton kan niet koken en wil het ook graag zo houden).
Omdat wij al redelijk veel toeristische aanraders meerdere keren hadden bekeken, hebben onze gasten een tweedaagse buskaart gekocht om met de toeristenbus langs de belangrijkste bezienswaardigheden te rijden. Met z’n vieren hebben we gewandeld via de Ramblas naar de beroemde markt en een terrasje bezocht op Placa de Catalunya. De mannen gingen vervolgens inkopen doen bij de supermarkt en Alie en ik via kleine straatjes en bijzondere winkeltjes terug naar Samsara. Omdat het weer en de zee ons lokten hebben we ook nog een paar uurtjes gevaren met Alie en Dik, waarna we de boot tòch maar weer met de vóórkant aan de kade hebben afgemeerd.
Na het bezoek van Alie en Dik begon ons “normale”leven weer.
Er kwam wel één verandering in: we gingen na jàren weer eens naar school! We hebben n.l. Spaanse les! Wie Ton een beetje kent weet dat hij nóóit een liefhebber geweest is van school, dus dit was al een heel hoge drempel! Maar goed we zijn eraan begonnen, hoewel het niet meevalt, maar we doen ons best. Het leuke van deze lessen is, dat we daar met een man/vrouw of 25 zijn, die allemaal hier in de haven wonen. Het zijn Engelsen, Amerikanen, Zweden, Zuid-Afrikanen, Schotten en wij zijn er dan als enige Nederlanders. Het zijn allemaal mensen, die zo af en toe een soort van meeting houden: soms op de pontoons soms bij iemand aan boord, in elk geval sociale ontmoetingen.

En nu beginnen we aan een nieuwe maand.
Beiden zijn we zeer benieuwd hoe deze decembermaand verschilt met die in Nederland. Voorlopig hebben onze Amerikaanse buren al twee weken een kerstman op het achterdek. De kerstman zit in een schoorsteen en ’s avonds wordt dit alles verlicht en zie je het mannetje in en uit de schoorsteen gaan. Tommy moet er erg tegen blaffen. En vandaag is er ook een verlichte toestand (soort inktvis) in de mast getrokken. Wie weet wat er nog bij komt.

We wensen iedereen gezellige feestdagen.