SAMSARA Deel 10, Barcelona

De vorige verslagen hebben we vanuit een soort 3e persoon verteld. Dat kostte redelijk veel inspanningen van ons beiden. Bovendien is er over de langere periode dat we in Barcelona liggen niet over elke dag iets spannends/zinnigs te vertellen.
Daarom doen we het verslag voorlopig om de beurt. We hebben geloot en ik (Ton) zal beginnen.
Het leven tijdens een langer verblijf in één haven is wel anders dan het elke dag weer plannen om te vertrekken.
We hoeven ons niet druk te maken over de weersverwachtingen, niet af te melden bij het havenkantoor enz. Géén voorbereidingen om alles zeevast te zetten voor vertrek
Globaal ziet ons dagelijks leven er alsvolgt uit:
Om 8.30hr gaat de wekker . We kijken +/- 9.00hr naar het nieuws op TV en raadplegen teletekst zoals nieuws, voetbal, tennis en andere sportuitslagen, weersvoorspelling buitenland (spec. Spanje uiteraard) enz. We trekken ons om de beurt terug in de badkamer en drinken koffie.
Dan doe ik even een rondje met de hond en haal een stokbrood bij de bakker.
Bij terugkomst (meestal niet voor 10.00hr) ontbijten we achterop. Voor de middag hebben we meestal een programma bedacht. De stad in, naar de Ramblas, fietsen, langs de boulevard lopen, boot schoon maken, klussen, enz. enz.
Om +/- 17.00hr houden we ”happy hour” voor ons zelf en/of met buurtjes en daarna laat ik meestal Tommy uit.
Van 17.00-18.00 wordt de toilet- en doucheruimte schoongemaakt en vlak daarna gaan we meestal douchen.
Eten doen we pas na 20.00 hr. ’s Avonds Tv-kijken of lezen en/of achterop zitten en om 11.00 mag Tommy nog even vlug een boom zoeken.
In de eerste week hebben we de winkels in de omgeving verkend en zijn we de Ramblas een keer over geweest.
In de haven zou een Wireless Lan liggen. We hadden ons voorgesteld dat we dan probleemloos zouden kunnen internetten maar na een toegangscode gekocht te hebben voor één dag, om het te proberen, bleek dat de dekking zo slecht is dat het nauwelijks werkt. Daarom gaan we sindsdien af en toe naar een Internetcafé, speciaal om op Internet te kijken en voor het bekijken van onze mail. Als we mail willen versturen of op onze laptop willen binnenhalen dan gebruiken GPRS via de GSM
Voor de 2e week had Rietje een afspraak gemaakt bij de kapper; moest er om 11.00 zijn en vertrok om 10.45 met de mededeling:”ben iets na twaalven wel terug en ik neem geen GSM mee. Als ik terug ben drinken we wat”. Zelf was ik aan het klussen. Het is 12.00 en ik stuur Tommy naar voren op de boot en zeg hem ga maar kijken of het vrouwtje er al aan komt. Als het 13.00hr is wordt Tommy wat ongedurig en ikzelf wat ongerust. Heeft ze de kapper niet kunnen vinden, verdwaald, ongeluk, overvallen??
Ik vraag de Engelse buurvrouw hoelang een vrouw normaalgesproken bij de kapper is en als het 13.30hr is besluit ik maar eens bij de kapper te gaan kijken. Ik ben net halverwege als Rietje mij belt op de GSM en vertelt dat het allemaal wat langer duurt, want zo gaat dat hier. Om 15.15hr komt ze terug.
Die week zijn we ook op de fiets naar de Ramblas geweest maar dat is niets. Je kunt bijna nergens rijden en er zijn geen duidelijke fietspaden. Bovendien was het nog een feestdag ook dus extra druk. Bovendien staan de Spanjaarden bekend als fietsen dieven dus de fiets even ergens stallen komt niet eens in ons op.
Een paar dagen later gaan we weer naar de Ramblas waar we een goedkope supermarkt hebben ontdekt. Omdat we de nodige inkopen willen doen hebben we onze boodschappentrolley meegenomen. Als we zwaar beladen met wijn, bier enz naar buiten komen blijkt het te gieten. In de buurt is een overdekte markt en we besluiten daar even te schuilen, maar tijdens het nemen van een stoeprand breekt er een wieltje van de trolley. Rietje haalt nog even kaas en ik zal vast met één wieltje naar de verre uitgang van de hal gaan als onderweg het 2e wieltje breekt. Rietje waakt over de koopwaar en ik zoek met paraplu de Ramblas af naar een nieuwe trolley maar kan nergens iets vinden. Zonder werkende wieltjes trekken we het karretje met het kostbare vocht naar een taxi en laten ons voor € 2,50 naar de jachthaven brengen.
Vanuit Elburg vernemen we dat daar het gerucht gaat dat Rietje gesignaleerd zou zijn. Iemand had haar gezien bij de Super en gevraagd: “wat doe jij hier”? Ze zou geantwoord hebben: “Oh joh, dat is een heel verhaal maar dat hoor je nog wel”. En als er later gereageerd werd: dat kan haast niet, dan was het antwoord, ja hoor het is echt zo, ze was hier…..
Enige dagen later werd dat verhaal bevestigd toen we bezoek kregen van Henk en Marjan Hulst. Zij waren met Marjans broer Frank en Anita een paar dagen in een huisje in de buurt van Barcelona en kwamen even langs. Via de GSM werd contact gelegd en kon ik het hek openen om ze binnen te laten. Toen Rietje ze gedag zij riep ze: ik ruik Elburg. Tijdens een drankje werden de laatste nieuwtjes uitgewisseld en kregen we weer helemaal een “Elburgs gevoel”
Vanaf de boot hebben we heel vaak het idee dat iemand naar ons fluit of dat we in de maling worden genomen. Later ontdekken we dat in de bomen op de boulevard langs de haven veel kleine papegaaien zitten en die fluiten de hele dag.
Op dezelfde boulevard staan ook veel zgn. kleedjes verkopers. Afrikaanse lieden die op kleedjes hun koopwaar (brillen, riemen, tassen, sjaals, beestjes en allerlei spiegeltjes en kraaltjes ) aanbieden. Officieel is dat verboden dus als er ergens een de buurt iemand met een pet wordt gesignaleerd, dan rollen ze als de weerlicht hun kleedjes op en hollen hard weg, maar de politie is nog niet weg of ze staan er weer. Het lijkt wel een sport.
Tommy vormt een redelijke invulling van het dagelijkse gebeuren.
3x per dag uitlaten; als het gras nat is wil hij daar niet op lopen en loopt pal achter mij op de stenen rand. Bij de bakker is af en toe ook een Hindoestaan. Als hij ziet dat ik met Tommy binnen ben om brood te halen, dan blijft hij buiten en als wij naar buiten komen en ik geef Tommy iets langere lijn dan deinst hij achteruit.
Tommy (bijna 13 jaar)stinkt verschrikkelijk uit zijn bek en dat wordt steeds erger. Na overleg met deze en gene gaan we maar eens naar de dierenarts. Die stelt vast dat het gebit eens een flinke beurt moet hebben. Omdat dit onder narcose gebeurt, wil hij ook een hartcardiogram maken om te kijken of de narcose geen nadelige gevolgen zal hebben. De afspraak voor paar dagen later is snel gemaakt. Hij had eigenlijk ook nog bloedonderzoek enz willen doen maar voor ons vertrek had Tommy nog een checkup gehad en die was oké.
Na deze investering houden we nog meer van Tommy en zijn we nog zuiniger op hem.
Op een keer laat ik Tommy uit en hoor gekrijs op de boulevard . Een meisje loopt hard achter iemand aan die een fiets aan de hand heeft. Als zij dichterbij komt springt hij er vlug op en rijdt hard weg. Ze zat +/- 10m van haar fiets op een bank toen iemand gewoon de fiets mee nam. Iede wiede wietsie en weg is je fietsie….!
De boot waar Brenda op vaart komt zoals eerder vermeld ook naar Barcelona voor een refit op de wal. Voor de hele bemanning moet onderkomen gezocht worden en de agent die daarin bemiddelt houdt kantoor in het havenkantoor, bij ons op de haven. Brenda vraagt ons om samen met de dame een aantal appartementen te bekijken zodat ze een beter/reëler beeld heeft van wat men aanbied. Dat geeft best een aardige afleiding.
De dag dat Rietje jarig is belt die zelfde dame ons op dat ze even langs wil komen. We zien haar op afstand komen en achter haar loopt een knaap met een enorm bloemstuk: van de kinderen en via Brenda geregeld.
Rietje heeft op haar verjaardag best wat problemen met het feit dat de kinderen en directe familie haar bellen maar niet langs zullen komen. De vele telefoontjes en E-mailtjes maken een hoop goed
Bij ons aan de steiger ligt nog een Nederlander, Hans. Hij ligt al een paar jaar met zijn 13,5m Swan in Barcelona. We drinken af en toe samen een pilsje en hij is de enige visite op Rietje haar verjaardag.
De laatste week van oktober vermaken we ons op de” Barcelona bootshow”. Een soort Hiswa en “Natte Hiswa“ tegelijk. In een enorm complex net buiten Barcelona is het overdekte deel en de andere kant van onze haven ligt het vol met motor- en zeilboten. Alle ligplaatshouders van onze haven hebben een VIP-kaart gekregen die ons op alle dagen gratis toegang geeft en met een pendelbus kunnen we van de haven naar de hal.
De laatste zondag komt Hans achteruitvarend naar ons toe. Of ik even mee ga een paar uurtjes zeilen: Schoenen aan; dag Riet. We zijn nauwelijks een uur op zee als er een potdichte zeemist komt opzetten. Binnen een paar minuten is het ook weer helder. Vlak voor de terug zijn bij de haveningang is het weer potdicht . De GSM werkt niet dus op gevoel zoeken we de haveningang die we pas op +/- 100m zien. Wel een goed gevoel om weer eens te zeilen.
Tot zover oktober. Volgende keer november