Deel 14, Samsara in Barcelona (februari)

In februari beginnen we ons al weer voorzichtig te richten op ons vertrek uit Barcelona.
Rietje minder, maar ik zelf begin mij nu wel erg te verheugen om hier weer te vertrekken.
Na een inventarisatie kwa prijs en of ik zelf werkzaamheden aan het schip mag uitvoeren regelen we dat we 1e week april in Port Olympic (2 mijl van onze haven) op de wal gaan voor het onderwaterschip. De huidige antifouling is niet bestand tegen het warme, zoute water. Liever waren we er uit gegaan op dezelfde werf als waar de Dilbar ligt (de boot waar Brenda op vaart, leek mij om vele redenen wel handig). Maar die is duur, je mag zelf niets aan de boot doen en men wil ook de antifouling zelf leveren. Kassa dus….jammer.

Één van de belangrijkste klussen is de slagzij van Samsara te verhelpen. We hebben in een voorgaand verslag al eerder melding gemaakt van het probleem. In de ballasttank van het zwemplateau heeft de 1e eigenaar grind gedaan. Dat blijft met de zeegang in Nederland wel op z’n plek maar op de Middellandse zee hebben we een paar keer golven gehad die het grind naar stuurboord hebben verschoven. De tank is nauwelijks toegankelijk dus viel er weinig aan te doen. Links en rechts zitten 2 normale vuldoppen en in het midden een iets grotere. Die laatste kon ik niet open krijgen maar toen Henk Broekhuizen aan boord was kregen we hem wel open. Onze a.s. schoonzoon Matt regelt dat ik van de Dilbar een grote stofzuiger mag lenen die ook water zuigt. Zo zuig ik (met de waterpas er bij) zoveel grind er aan SB uit en vervolgens aan BB weer in, dat Samsara zonder allerlei loodverplaatsing weer precies rechtop ligt.
De Dingy wordt van naam voorzien, vlaggestok en mast gelakt, de bilge krijgt een schilderbeurt, rondom met penseeltje wat plekjes bijgestipt , olie geregeld voor de motorbeurt, het laatste deel van de romp in de was gezet, kruidenrekjes gemaakt voor in de kombuis, enz. enz…..
En zo begint de Todo-list al behoorlijk korter te worden.

Het weer begint al zomerse neigingen te vertonen. Diverse keren meten we achterop 20-25gr.
Dan worden de werkzaamheden onderbroken en drinken we “in de blote bast” (althans ik) en in de korte broek achterop een glaasje.

Medio februari hebben we toch maar de beslissing genomen m.b.t. de Spaanse les.
We vonden het niet meer leuk, zagen er zelfs tegen op en dat was niet de bedoeling. Mede omdat we eerst een week vrij hadden vanwege een feestdag , de week daarop gasten zouden hebben en daarna zelf een week weg zouden zijn, vonden we het een mooie aanleiding te stoppen.
Het Wirelles-Lan geeft af en toe de nodige problemen. We krijgen al een dag of 4 geen verbinding. Nadat ik bij de beheerder (die toevallig op de boot naast ons was) had geklaagd , werkte alles een ½ uur later flitsend…..!?
Rietje heeft al een paar keer gezegd dat ze nodig weer naar de kapper moet maar als ze een afspraak wil maken is de kapper gesloten. Na beiden wat moed verzameld te hebben besluiten we dat ik haar op het achterdek zal knippen. Ze wil het alleen maar in de nek 1cm korter.
Tijdens het knippen moet ik wel denken aan het verhaal van kapper van Koot. “Buurman van Koot” knipte eerst één kant op lengte, deed vervolgens de andere kant om dan te ontdekken dat die iets korter was geworden. Na een aantal keren corrigeren was de lengte dan aanzienlijk korter geworden dan bedoeld. Het werd bij Rietje maar iets korter dan bedoeld maar wel tot volle tevredenheid en ….gratis….!!
Tosh (onze USA buurman), die mij achterop zag knippen, roept nu al dagen naar Rietje dat ze er zo mooi uitziet…..

Vanaf de 2e week februari kunnen we al in de trui boodschappen doen op de Ramblas of bij de supermarkt bij ons in de buurt. Misschien valt het winterweer dan toch mee in Barcelona?
Door het betere weer is er nu ook weer een pontoon party.
Een week later zijn er weer problemen met het LAN. Jack (een Engelse ex IBM collega) verandert handmatig het IP-adress. E.e.a. werkt ongeveer een uur en dan “klapt” de verbinding er weer uit. Later blijkt onze stalen boot als een soort kooi van Faraday te werken want als ik voorop ga zitten werkt het flitsend.
Annemarie & Kees, die eind februari een paar dagen hadden zullen komen, bellen dat hun bezoek op losse schroeven staat vanwege fam. omstandigheden. Een paar dagen later horen we dat ze inderdaad niet komen; de moeder van Kees is overleden.
We volgen uiteraard de Davis Cup en de Olympische spelen op TV.
Tosh en Marion hebben aan boord speciaal voor de Olympische spelen een enorm projectiescherm aangeschaft en we worden uitgenodigd om daar te komen kijken. Tosh is bijna 70 jaar en hij vertelt steeds dat ze samen de wereld rond geweest zijn maar dan blijkt dat ze op alle oversteken met bemanning voeren en soms in flottielje met >20 boten.
Vanaf de 3e week hebben we het gevoel dat de zomer echt gaat beginnen. We lopen de hele dag zonder jas. De parken werden tot begin december nog gemaaid en deze week is de plantsoendienst al weer bezig, beginnen de aut. sproei-installaties hun werk weer te doen en moet het gras weer nodig gemaaid worden.
De laatste week van februari wordt het weer iets minder.
De boot van Fred en Lucia (met wie we samen oud-en nieuw hebben gevierd) zal donderdag uit het water . Om te kijken en weten hoe e.e.a. hier in zijn werk gaat (want het gaat hier wel iets anders dan bij Kaandorp..!!) ben ik al vroeg op de fiets onderweg naar Port Olympic. Dan blijkt dat het een week is uitgesteld en drinken we maar een kop koffie.
Tijdens de laatste Romeo-meeting (secret mens meeting) hoor ik dat bijna iedereen al wel een zakkenrol- ervaring heeft gehad. Ik klop heel hard op de houten tafel want wij hebben het gelukkig nog niet meegemaakt. Wel is Matt zijn fiets gestolen die hij tijdens het boodschappen doen bij het winkelcentrum aan een boom op slot had gezet.
Vlak voor ons vertrek ben ik tijdens het uitlaten van Tommy nog getuige van het opjagen door de Politie van de “Kleedjes-verkopers”. Bij het Museum, vlak voor onze haven, komt van beide kanten een politieauto over het troittoir. De verkopers trekken aan het touw waardoor de kleedjes snel oprollen en vluchten weg. De laatste dreigt gepakt te worden maar in het voorbijgaan smijt hij het kleedje naar het hoofd van de politieagent en kan daardoor ontvluchten. De politie zoekt alle waar bij elkaar en het kleedje wordt meegenomen. Waarschijnlijk is het verliezen van de koopwaar goedkoper dan een boete.

Mijn zuster Alida stuurt ons dikwijls post en d.m.v. de knipselkrant houdt ze ons zo goed mogelijk op de hoogte van de gang van zaken in en om Elburg : de gebroeders Huisman zijn voor het komende seizoen weer voorzien van “een stoeltje”, op het industrieterrein komt een zendmast waardoor zelfs bedrijven gaan verhuizen, enz. enz .
Ook worden we door een aantal bekenden via Email op de hoogte gehouden. Zo horen we ook dat buitenlanders hebben geprobeerd Elburg in te nemen…..! Na veel tegenstand op het industrieterrein hebben ze gelukkig het hazenpad gekozen.

Toch kijken we er naar uit om volgende week zelf weer even in Nederland te zijn om alles uit de 1e hand te vernemen en te ervaren.

Als we op het vliegveld moeten wachten voor onze vlucht naar Nederland nemen we een glaasje op het feit dat we een jaar geleden ons huis verkochten en tevens officieel eigenaar werden van Samsara!