Deel 12, Samsara in Barcelona (december)

Scott, de captain van de boot waar Brenda op vaart, had mij gevraagd of ik het interessant zou vinden om mee te varen vanaf Port Forum naar de haven waar wij ook liggen. En natuurlijk vond ik dat heftig om eens mee te maken.
Ik moest om 08.00 aan boord zijn en zat daarom al vroeg in de taxi.
Het varen met zo’n 70m motorjacht is wel iets anders dan met Samsara, alhoewel het manoeuvreren met boeg- en hekschroef (beiden 360gr draaibaar) in grote lijnen wel hetzelfde gaat. Voordat we los en van de plaats zijn is al een hele toestand. Via de boordradio geeft Scott aan in welke volgorde de fenders en de lijnen binnen gehaald moeten worden. Via het interne TV-camera systeem heeft hij in de indrukwekkende stuurhut zicht rondom de boot . Daarbij wordt hij bijna per minuut door 4 man van de crew, die zowel aan SB als BB, voor en achter op de uitkijk staan, op de hoogte gebracht van de afstand van de boot tot de kade. De boot is volledig bestuurbaar vanuit de stuurhut alsook via bedieningspanelen die zich in de gangboorden bevinden. Als hij wil, kan hij zelfs op een platvorm aan de buitenkant van de gangboorden sturen.
De ingang van Port Forum is zeer smal omdat ze, hoewel de haven helemaal nieuw is, de pieren later toch hebben verlegd. Daarom krijgt hij ook tussen de pieren informatie van de afstand van voor en achter tot de beide pieren. Eenmaal buiten wordt de havendienst van Barcelona op de hoogte gebracht van de verwachte aankomst bij de pilot-boei. Op dat punt aangekomen meldt Scott dat hij zonder Pilot naar binnen vaart. Vlak voor de haven van het dock wordt de boot eerst gedraaid en daarna tegen de kade afgemeerd. Reuze interessant om dat eens mee te maken.
Één van de boten van de Russische eigenaar van FC Chelsea en de Athena van Jim Clark, (gebouwd bij Huisman/Vollenhove) liggen in hetzelfde dock..
We stonden op een wachtlijst (max. 50 gebruikers) om gebruik te kunnen maken van een Wireless LAN dat door één van de Engelsen , die hier al langer ligt, wordt geëxploiteerd.
Per 1 december is er gelukkig er een plekje vrij. De dekking is niet denderend maar om te mailen is het prima. Alleen het Internetten geeft wat problemen want de lijn vliegt er om de haverklap uit. Dat is niet erg om het weer te bekijken of de Telgraaf te lezen maar om te bankieren is het wel lastig. Het is in ieder geval veel goedkoper dan het mailen en internetten via GSM/GPRS.
Op Sinterklaas-avond hadden we een etentje afgesproken met Brenda en Matt. We hadden het kunnen weten; Brenda kwam (toch) met allerlei cadeautjes, maar het was erg gezellig en lekker
Brenda en Matt gaan begin december naar Nederland om een paar dagen door te brengen met Martijn en Jeannette. Het doet ons best wel goed dat broer en zus nog steeds goed met elkaar kunnen opschieten en dat ze ook nog even een bezoek brengen bij hun tante Alida.
Op de haven is een Engelsman Keith, die op de haven voor taxichauffeur speelt. Voor iets minder dan de reguliere taxi berekent, brengt hij je van of naar het vliegveld. O.a. Dick en Alie Meppelink hadden gebruik van hem gemaakt. Toen Dick voorin naast de bestuurder wilde stappen zat hij op de bestuurdersplaats; Keith heeft n.l. een Engelse auto.
Onze buurman John die naast ons ligt met een 15m zeiljacht is even teruggeweest naar Engeland om een andere auto te kopen. De vorige had het begeven. Zijn vrouw Kathy was aan boord gebleven. Met de nieuwe auto kwam hij alleen terug naar Spanje. De hele reis was goedgegaan TOT +/- 10km voor Barcelona. Om +/- 15.00 hr. wordt hij gesneden door een Spaanse auto met 2 knapen van +/- 20 jaar en gedwongen langs de kant van de weg te stoppen. Omdat hij alleen was had hij portemonnaie, creditcard voor de Péage, en reispapieren zoals paspoort en rijbewijs op de stoel naast zich liggen. Voor hij er erg in had zaten ze in zijn auto en namen alle belangrijke papieren + creditcard enz. mee. Zijn cash bedroeg gelukkig slechts E 5,= en de creditcards waren via de GSM snel geblokkeerd, maar toch een traumatische ervaring. Een paar dagen later zijn de buurtjes vertrokken om de zeilboot in een andere haven op de wal te zetten en voor de winterperiode op hun nieuw aangeschafte motorboot in Engeland te gaan wonen.
Vrijdagsmorgens houden de overwinterende mannen op de haven “secret men’s meeting” dwz een bakkie koffie (zonder vrouwen) in de cafetaria boven het museum. Op vrijdag 9 december zal ik, direct als ik terug kom, samen met Rietje naar een dokter in het ziekenhuis; ze heeft al >5wk last van darmstoornissen. Op advies van onze huisarts Klazema (tijdens een telefonisch consult) heeft ze al iets, wat ze waarschijnlijk nodig hebben, in een potje meegenomen.
Ik kom echter zo ziek terug dat ik niet mee kan. Na >3uur belt ze op dat ze eigenlijk nog niets verder is en in de wachtkamer zit. Zelf kan ik niet meer lopen, staan, zitten of liggen van de pijn in de buikstreek. Ik besluit daarom zelf ook maar naar het ziekenhuis te gaan. Als er dan iets speciaals zou zijn ben ik in ieder geval vast op het goede adres.
Aangekomen op de 1e hulp afdeling, (waar Rietje ergens moest zijn) probeert een portier mij tegen te houden. In het Engels maak ik hem duidelijk dat “my wife” hier ergens moet zijn. Hij loodst mij door een zaal waar allemaal 1e Hulp patiënten zitten en liggen en samen zoeken we of Rietje daar ergens tussen zit/ligt. Als hij even niet op let ga ik een lange gang in, om zelf maar op zoek te gaan.
Dan zie ik Rietje net een spreekkamer in gaan en zij is uiteraard zeer verbaasd dat ik vanaf de ziekenhuiskant dezelfde spreekkamer binnenkom. Ik maak het gesprek van Rietje met de dokter, achterstevoren in de stoel van de pijn, mee.
Als Rietje weer naar de wachtkamer moet, zakt mijn pijn plotseling wat af en trekt meer naar de nierstreek. Dan concluderen we beiden dat het een niersteenaanval moet zijn geweest. Zo’n 15 jaar terug heb ik ook iets dergelijks gehad. Bij Rietje is ondertussen het bloed onderzocht met de boodschap “alles goed”. Ze krijgt een dieet voor 14 dagen en het “potje van Gerben” zal alsnog worden onderzocht. Uitslag over 10 dagen. Alles bij elkaar heeft het haar 5,5hr gekost om langs allerlei loketten dit gedaan te krijgen.
Sindsdien zijn we beide wel overgegaan op het flessenwater i.p.v het gewone leidingwater uit de tank voor zowel koffie, thee en het maken van ijsblokjes. Dat betekent bijna elke dag sjouwen met een 8 lit. watercan.
Medio december nemen we afscheid van Brenda en Matt. Zij gaan de kerstperiode via Maleisie, en Australië (waar Matt woont) naar Nw Zeeland en komen pas medio januari terug.
Hans van de Colombe is voor een aantal weken naar Nederland. Daarom controleer ik regelmatig of alles oké is met zijn boot en zet ook af en toe de acculader een dag aan. Zijn Engelse buurvrouw woont op een houten bark die in 1941 voor de Engels Marine gebouwd is. Tijdens de Kerst is zij naar Engeland en heeft mij gevraagd om 1x per dag te lenzen . Zo helpen we elkaar.
Bijna elke zondag wordt er op één van de steigers een soort Amerikaanse fuif geregeld. Ieder neemt zijn drankje mee en per boot verzorg je een aantal hapjes voor algemene consumptie. Deze party’s zijn meestal erg gezellig en zo hoor je ook wat meer van en over de mede overwinteraars. Elke morgen om 0900 hr houdt één van de Amerikanen en/of Engelsen een soort vragenuurtje via de Vhf. Daarin wordt dan ook aangekondigd wie zich heeft aangemeld voor de organisatie van het borreluurtje.
Door de Marina wordt gedurende kerst en de jaarwisseling een wedstrijd gehouden voor het versieren van de boot met lampjes. Alhoewel ik had aangedrongen om die rotzooi maar in de opslag te doen en vooral niet mee te nemen, besluiten we toch om mee te doen. Voor het eerst in mijn leven kopen we samen gekleurde, knipperende lampjes. Deels voor binnen en de anderen als een kerstboom in de mast, voor op het dek. Bovendien geeft het meedoen je
100 Kw reductie op de maandelijkse energierekening.
Ook het hele havenkantoor is verlicht en op een grote opblaas-sneeuwpop (!!??). staat een grote schijnwerper gericht.
Nu we toch via een LAN communiceren, kunnen we ook iedereen waar we een
E-mailadres van weten een elektronische kerstwens toesturen. Dat zou via de GSM een vermogen hebben gekost.
De Spaanse les is zeer vermoeiend. Steeds vraagt de lerares bv of het el of la coche is. Steevast vraag ik dan: vertel mij eerst wat coche betekent. Volgende vraag: el of la mesa…..U weet vast mijn vraag al…? Soms speel ik voor kerstman en roep: HO, HO.
Zoals gewoonlijk vieren we de 21e dec. Dat doen we met een (extra) borrel omdat de dagen weer langer worden en ook omdat Henk en Kunny een week komen,.
Henk heeft zeer te doen met mijn niersteenaanval en stimuleert mij om veel te spoelen om zo een tweede aanval te voorkomen ……
Samen met hen wandelen we enorme afstanden langs de zee en door Barcelona, bezoeken de Sagrada Familia, het Scheepvaartmuseum etc. en strijken als het uitkomt neer op een terras voor koffie of voor een tapa in een bar…..
Zij gaan ook mee naar de wekelijkse Pontoon-Party .Dat soort zaken waren ze al wel gewend op hun wereld reis.
De dag dat zij vertrekken is onze trouwdag. De avond daarvoor om 24.00 uur nemen we daar vast een borrel op.
Met Fred en Lucia (die met hun zeiljacht in Port Olympic liggen) vieren we Oud en Nieuw.
Al een paar weken vóór de Kerst waren er in Barcelona veel kerstmarkten en waren vele straten versierd, maar dit jaar gaan we zonder één knal te horen het nieuwe jaar in.