Deel 17, Samsara onderweg op de Middellandse zee (mei 2006).

Het mooie weer van april zet zich voort in de maand mei.

1 mei is een feestdag in Spanje en dan is het een gezellige drukte op de Marina van Denia.. Bovendien zijn er dit lange weekend op zee zeilwedstrijden voor Optimisten, 470, Laser enz.

We bezoeken het kasteel van Denia, dat uit de 7e eeuw stamt. De bewegwijzering er heen is volgens ons uit diezelfde eeuw, want om de ingang te vinden wordt het een zeer lange wandeling die bij ons spier- en rugpijn veroorzaakt.

De komende week wordt er nogal veel wind verwacht en daarom besluiten we om nog een paar dagen hier te blijven. Als de wind gaat doorzetten liggen we aan de steiger erg beweeglijk!

Van Denia gaan we naar Javea. Het is bijna windstil, maar de swell is meer dan verwacht. Omdat er (nog) geen plaats is in de marina, leggen we Samsara naast een vissersschip. Het is weekend en zondag wordt er niet gevist, dus kunnen we hier vannacht mooi blijven liggen.

Zondagmorgen gaan we al bijtijds op pad naar Moraira. Een tocht langs een prachtige kust!

2 mijl voor Moraira en ongeveer een mijl van de rotskust is er even paniek omdat de motor geen water geeft. We laten het anker niet zakken maar laten Samsara een beetje dobberen terwijl Ton de machinekamer in duikt. Het probleem is de impeller, deze wordt vervangen en na 20 minuten kunnen we weer verder. In Moraira krijgen we een plek aan de pier.

De volgende haven is Altea en onderweg passeren we het alom bekende Benidorm Ik ben nog nooit in New York geweest, maar zo moet de sky line van deze enorme stad er ook ongeveer uitzien!!

Altea is weer een mooie Spaans plaats. Als we naar de supermarkt gaan pakken we een terrasje ”el Puerto” waar we in het Nederlands worden aangesproken: een Nederlands cafe/restaurant dus. Even verderop is bar “het Lieverdje” en dat is… van een Portugees!

In Villajoyosa, de volgende plaats, is geen enkel hotel. Dat is een van de redenen waarom het er waarschijnlijk zo gemoedelijk is. We gaan ook hier de boel verkennen en nèt buiten het haventerrein horen we een oorverdovend lawaai!

Aan de overkant van de straat staan op een rots, 25m hoger, vrij grote flatgebouwen.

De weg die naar de parkeergarage onder de flats loopt, is compleet weggezakt en een enorme hoeveelheid steen, zand, water, halve bomen etc. komt naar beneden!

Van alle kanten komen mensen aanrennen en na enige minuten is er ook politie. Ze komen met motoren en een stuk of drie auto’s bij de plek des onheils. De agenten, ik denk een stuk of 8, regelen met z’n allen het verkeer. Intussen blijft het leidingwater flink stromen: op het strand, waar het water wegloopt, is al een riviertje ontstaan…Ton besluit daarom een van de agenten aan te spreken en hem erop te wijzen, dat de waterleiding moet worden afgesloten. Antwoord: “Si, pero problema”…. Vervolgens gebeurt er niks maar wordt er afgewacht.

Inderdaad vindt er na een half uur door de waterstroom nog een flinke instorting plaats en dan eindelijk stopt het water.

Intussen maken wij een praatje met een Nederlands echtpaar, Karin en Toon. Ze nodigen ons uit voor een “bakkie”. Zij hebben een leuk huis, vlak aan het strand.

We blijven 2 dagen in Villajoyosa en dan willen we naar Alicante. Het wordt echter geen comfortabel reisje, want we hebben de swell dwars. En..zoals Ton altijd zegt:”We hebben geen kaartjes voor de trein…”wat inhoudt dat we niets “moeten” en daarom besluiten we naar Campello te gaan, want dat is dichterbij. Hier is op loopafstand een internetcafé t.o. Liddle zodat we naast het internetten ook meteen de boodschappen kunnen doen..

We hebben het er vandaag toevallig over gehad, dat we weinig Nederlandse schepen tegenkomen en dan komt de “Never Mind” van Joost, een Nederlander, naast ons liggen Joost was samen met Jan en Willy (uit R’dam) op weg naar Ibizza geweest maar om gezondheidsredenen teruggevaren.

’s Avonds belt Jan Bos. Hij bezorgt ons de nodige gespreksstof…

Naar Alicante lijkt de zee zo glad als een aal, maar schijn bedriegt: de golven zijn hoger dan waar we op hadden gerekend. Na ruim een half uur, waggelend als een eend, komen we bij een kaap en als we deze gerond hebben kunnen we de koers wijzigen en varen we uiterst comfortabel naar Alicante. De stad Alicante spreekt ons erg aan. Ook rondom het haventerrein is het schitterend aangelegd. Veel gezellige restaurantjes, mooi havenkantoor, twee grote sterrenhotels etc.

We hebben een mooie ligplaats aan het begin van de haven, tegenover de “waiting pontoon”. Als ‘s middags de “Never Mind “daar afmeert nodigen we ze uit om later op de middag op Samsara met een drankje bij te praten. Dan horen we ook de reden waarom Joost de reis naar Ibizza heeft moeten afbreken. Hij gaat nu zo snel mogelijk naar huis in Torrevieja omdat een operatie onvermijdelijk is.

Na drie dagen Alicanta gaan we weer door. Onderweg passeren we het eiland Tabarco. Marifoon-kontakt onderweg met las Dunas leert ons dat ze geen plek hebben voor onze afmeting. Daarom gaan we door naar Santa Pola.

De haven is nog in aanbouw en er wordt nog druk gewerkt aan gebouwen en bestrating.

De 17e vertrekken we naar Torrevieja. Er is keuze uit 2 havens, de Marina en de Club Nautic.

De Never Mind ligt in Club Nautic, maar wij kiezen toch voor de Marina. In die haven krijgen we een plaats aan de buitenste steiger. We liggen daar prima, maar als er een swell komt liggen we redelijk onrustig.

We brengen een bezoek aan de Never Mind in de andere haven en treffen daar Jan en Willy.

Even later komt Joost ook en doet een laatste update van de a.s. ziekenhuisopname.

Als we de dag erna op verkenning gaan komen we terecht in een Engelse pub aan de jachthaven. Hier ontmoeten we o.a. Jan uit Meppel met een 18 m jacht en Bob uit Engeland met zijn hond Tommy. Als we ’s avonds willen gaan eten komen we Bob tegen. Hij vraagt ons of we ”in” zijn voor een “experience” en zo ja dan gaat hij ons meenemen naar een eetgelegenheid. Nou, dat doen we dus! We komen binnen in een onooglijk lokaaltje. Het is een pension en de vrouw des huizes kookt. Volgens Bob is zij 80 jaar. We krijgen geen kaart want het menu voor vandaag staat vast. Het is paella-avond. De ober doet zwijgend zijn werk, heeft slechts een enkel woord en knikt af en toe naar Bob. De zelf gebottelde wijn komt in een simpele fles op tafel. En die is lekker! Eerst krijgen we een salade, daarna kunnen we kiezen uit meloen met ham of een bord met diverse worstsoorten. Dan komt een enorme paella-pan op tafel. Bob heeft niets teveel gezegd: heerlijke paella en veel te veel voor ons drietjes! Later kunnen we nog kiezen uit ijs of fruit. Ik kies voor het laatste en krijg een enorme sinaasappel op mijn bordje. Ton en Bob nemen koffie mèt. Daarna nog een rondje koffie+ en de rekening: 10 euro p.p! Niet alleen een vast menu, maar ook een vaste prijs.

Op de terugweg naar Samsara gaan we nog even naar de pub. Bob stelt voor, dat hij de volgende dag met ons naar de grootste markt van Spanje gaat. Die van Torrevieja dus. Op de afgesproken tijd is Bob nog in diepe rust, maar na een half uur keert hij weer terug in de normale wereld. Hij brengt ons naar een enorm grote markt met o.a.meer dan 50 groentekramen, met bijvoorbeeld 5 kg sinaasappels voor 1,50 euro. Bob is knettergek. Hij praat over fucking Spanish People, f..king cars, tourists en nog veel meer f-jes….maar het is een aardige vent, waar we ontzettend mee gelachen hebben. De laatste avond in Torrevieja willen we nog die heerlijke paella gaan eten bij het pension, maar om een of andere duistere reden zijn ze niet open.

De 22e vertrekken we richting Mar Menor We blijven een nacht in San Pedro. Daar liggen we in een haven die (nog) niet afgebouwd is. Rondom staan wel alle gebouwen, die opgetrokken zijn van natuursteen. Het wordt wel erg mooi. Ook een mooie omgeving: duinen rondom, strand dichtbij en “salinas” (zoutmijnen ) om de hoek. Zoutbergen zijn voor ons nieuw!

De ingang van Mar Menor is bij de plaats Thomas Maestre. Daar is tevens een marina met alle voorzieningen die je maar wenst. Ton gaat met de step naar het havenkantoor, want dat is wel erg ver weg. We blijven hier twee nachten en gaan dan voor anker op het meer. Er is erg veel wind, maar in de beschutting van een eiland is het goed te doen. Ik ga niet zo graag het eiland op want het stikt daar van de sprinkhanen…brr. Het uitlaten van Tommy, met de Dingy, zagen we toch wel als het grootste probleem van ankeren. Maar daar hebben we het volgende op gevonden: Tommy gaat via onze slaaphut, waar hij normaal nooit komt, door het achterraam naar het zwemplateau en dan in de bijboot. Na de eerste keer vindt Tommy het zelfs leuk.

Na het 2 dagen ankeren gaan we weer terug naar Thomas Maestre.

De 29e gaan we naar Cartagena. Prachtig weer, weinig wind maar wel weer swell. Voorbij Cabo Palos ontmoeten we 2 dolfijnen. Wat is dat toch weer een belevenis als die twee rond de boot dartelen en lijken te spelen met Samsara. Het duurt hooguit 5 minuten en dan zijn ze in no time weer ver achter ons. Onze dag kan niet meer kapot!!!

We blijven enkele dagen in Cartagena, omdat deze stad ons wel wat doet en bovendien een geschiedenis heeft. We ontmoeten hier een Nederlandse jongen, Ivo van +/- 30. Zijn vriendin is Gèle en we spreken af en toe eens af voor een drankje.