Deel 19, Samsara op de Middellandse zee (juli 2006)

Mar Menor, een binnenzee met een hoog zoutgehalte, wordt de komende twee weken ons “thuis”. Daarna gaan we naar Torrevieja waar we vanaf 15 juli voor 1 maand een ligplaats hebben gereserveerd.

Als we bij het eiland Perdiguera aan de steiger gaan liggen horen we onderin wat druppelen. Het blijkt de schroefas te zijn. Gadv..nu dat weer! Oscar (de engineer) komt dit weekend met vriendin Marion ook naar het eiland en legt Ton uit wat hij moet doen om het probleem op te lossen..

Ondertussen heeft de impeller van het toilet het toch weer begeven. Ton lijmt deze opnieuw maar brengt een “spi“ aan van binnen uit door de bus in het rubber van de impeller. Voorlopig werkt het weer.

Na het proefvaren met de gerepareerde schroefas is e.e.a. wel dicht, maar de as wordt erg warm, zelfs met de moeren slechts “hand-vast” aangedraaid. Ton ontkalkt de toevoerslang en tijdens het varen blijkt alles weer o.k.

Om Tommy uit te laten is het toch wel gemakkelijk om aan de steiger te liggen. De steiger is echter niet zo professioneel gemaakt en de planken liggen vrij ver uit elkaar. Tommy wordt daarom naar de wal gedragen om te voorkomen dat zijn poten tussen de planken komen.

Voor anker ligt een Nicholson 31, de “Idefix” van Herman en Tineke. Erg aardige mensen. Hij is een vrolijke tandarts en de werkzaamheden van Tineke waren van dien aard dat ze er niet over mocht niet praten. We spreken af dat we elkaar zeker weer zullen zien, maar helaas we zijn ze niet meer tegengekomen.

Na een paar dagen in de buurt van het eiland Perdiguera vertrekken we naar Lo Pagan aan de noordkant van het meer, waar we weer een plek vinden aan de kade. Onderweg, in de buurt van een militair vliegveld krijgen we een privé-show van de luchtmacht. Het in-formatie-vliegen is geweldig om te zien zo vlak boven je hoofd!

De dag erop gaan we naar Thomas Maestre, waar we WK voetbal kunnen kijken, want daar hebben we goede ontvangst. We tanken hier water en tijdens het tanken komt een boot langsvaren en iemand roept naar Ton: “hey, ouwe, alles goed? Ik kom straks wel weer”. Ton heeft wel drie dagen zijn hersenen gepijnigd wie dat nou moest of kon zijn.

Mark en John (inmiddels is Georgina, hun “pleegdochter” ook aan boord) komen toevallig ook watertanken en zij stellen voor dat we teruggaan naar Lo Pagan en dat Ton samen met de mannen naar Duitsland-Italie gaat kijken in “The Welcome Inn”.

De volgende morgen is een aantal vissers erg druk met het uitleggen en drogen van de netten. Ze klagen niet maar we denken dat we toch wel in de weg liggen. We vertrekken daarom maar en gaan weer naar het eiland. Aan de steiger ligt een catamaran met een Nederlandse vlag. Het zijn Michiel en Asia (Bulgaarse) en Luca, het dochtertje van Michiel. Zij schuiven een eindje op, zodat we achter hun boot kunnen liggen. ’s Avonds komen ze bij ons op bezoek en tegen 3 uur liggen we in ons mandje.

We gaan weer naar Lo Pagan en onderweg passeren we een zeiljacht met Nederlandse vlag en de schipper roept :”Alles goed” ? Als we al een eind verder zijn zegt Ton: “Verrek, dat is volgens mij dezelfde man die mij al eerder groette”! We varen terug, maken een praatje en dan blijkt dat hij Ton voor iemand anders had aangezien.

In Lo Pagan gaat Ton de finale van de WK voetbal kijken met Mark en John. Ik vermaak me een uurtje op de markt en bij een kraampje van een jongen uit Senegal koop ik een trom. Ik wilde allang zo’n Afrikaans instrument hebben. Nu nog leren trommelen…

Om 5 uur ’s morgens worden we al wakker van de vissers die op de kade met hun netten bezig zijn. Een paar uur later als we aan de thee zitten komt een van die mannen luid en duidelijk zijn beklag doen. Hij maakt ons kenbaar dat de kade van HEN is en dat we niet welkom zijn. Ook het woord Policia valt. Eigenlijk begrijpen we het ook wel, maar diverse keren hebben we hier zonder probleem gelegen en ook gevraagd of het geoorloofd was. Enfin, we komen ze tegemoet, laten de hond nog snel even uit en gaan voor anker. Als het zo warm is, is ankeren erg fijn. Heel relaxed, nu we ook hebben ervaren dat het voor Tommy geen moeilijkheden geeft. We lezen, zwemmen, luisteren muziek, leggen een kaartje. Het lijkt wel vakantie. Op het Mar Menor stikt het onderhand van de kwallen, zowel witte als bruine. De laatste schijnen de vervelendste te zijn…

15 juli 2006 verlaten we met een beetje weemoed Mar Menor. De zee is rustig en we zijn blij met de verkoelende bries tijdens de tocht. In Torrevieja maken we schoon schip want zowel binnen als buiten moet gesopt worden en het zout verwijderd. Nadien trakteren we onszelf op een biertje bij The Ship Inn waar Oscar en Jan het weekend inluiden.

De zondag acclimatiseren we een beetje en gaan weer Paella eten bij het pension. Voor ons tweetjes moeten we 16 euro betalen voor het 4 gangen menu, 1 liter wijn, brood, water en koffie na. De paella wordt voor ons vers gemaakt en is verrukkelijk.

Omdat we veel hebben geankerd en op plaatsen aan kades hebben gelegen waar geen stroom en water was, hebben we aardig wat wasgoed verzameld. De kleine was doe ik aan boord in de wasmachine en de rest breng ik naar de wasserette op het haventerrein. Gewassen, gedroogd en opgevouwen kan ik het na een paar uur ophalen.

Op onze pontoon zijn verschillende nationaliteiten vertegenwoordigd. Naast ons ligt een Beneteau met een Franse vlag. Daarop woont Charles met zijn opa. Charles is 11 jaar, spreekt 5 talen, is bijzonder bijdehand en zeer welbespraakt. Opa Ian zegt lachend dat Charles een produkt is van Harry Potter. Met zijn brilletje en sluike haar lijkt hij er ook sprekend op!

In Torrevieja halen we de fietsen weer tevoorschijn, want we willen wat meer zien van de stad en omgeving. Het fietsen in Spanje is niet de leukste bezigheid, want er zijn bijna geen fietspaden. We fietsen daarom achter elkaar aan en wie voorop rijdt geeft aanwijzingen. Echt relaxed is het dus niet.

We gaan er een paar keer op uit met de fiets. Dan vertelt Oscar ons dat er al heel wat Nederlanders een ongeluk met fietsen hebben gehad, zelfs met dodelijke afloop. Spaanse automobilisten houden eigenlijk geen rekening met fietsers. We ruimen de fietsen daarom maar weer op. Een gewaarschuwd mens……

Op een zondag eind augustus komt er een Dingy langs en we worden in het Nederlands aangesproken: We maken nu kennis met Cok en Marian. We hadden hun boot al wel zien liggen, maar de bewoners ervan nog niet ontmoet. Het wordt een erg leuke middag bij ons aan boord. Ze wonen hier al meer dan 3 jaar en kunnen ons dan ook veel vertellen over Torrevieja aan toegaat. Een week later brengen we een tegenbezoek en het is weer heel erg gezellig. Hun boot is van alle gemakken voorzien, groot, smaakvol ingericht en geschikt voor charters.

‘s Ávonds gaan we met de auto naar een Nederlands restaurant in Rojales. Erg vriendelijke bediening en het (Hollandse) eten is ook zeer smakelijk. De rit terug naar de haven wordt een hele sightseeing en we zien heel veel van de omgeving!

Intussen zijn we ook met Tommy bij de dierenarts geweest. Afgelopen zondag ontdekten we een “bult” onder de oksel van zijn linkervoorpoot. In de flank heeft hij ook iets dergelijks, maar die is veel kleiner. We informeren bij de Belgen aan de overkant (zij hebben een Golden Retriever) of er een dierenarts in de buurt is. We zien er tegenop wat betreft de taal, maar de arts spreekt Engels. Zij constateert dat het een vetbult is en gezien de leeftijd van Tommy wil ze die (i.v.m. narcose) niet weghalen. We moeten wel opletten of het ding niet groter wordt of gaat ontsteken. Ook krijgt Tommy zijn jaarlijkse injectie. (incl.Rabies)

Ja.. en dan is het alweer augustus en het is nog steeds heet. De temperatuur deze maand was dik boven de 30 Gr en de nachten erg warm, zelf voor Spaanse begrippen. Elvira zal dit deel weer voor ons op de site zetten, omdat we hier in de haven zelf geen Internetaansluiting hebben.