Deel 20, Samsara op de Middellandse zee (aug.2006)

We liggen nu al 2 weken in Torrevieja en de voertaal is hier Engels en/of Nederlands. We worden al echte Nederlandse emigranten. We kopen elke week de “Hallo” en “de Week”, twee Nederlandstalige weekbladen voor de costa’s en luisteren overdag naar Radio Hallo Costa Holanda. Daardoor loopt de ervaring met ons Spaans wat terug.
Het is elke dag loei heet en voor verkoeling gaan we af en toe een dagje voor anker in een baai op +/- 5 NM. Het water is bijna lauw en zelfs Rietje waagt zich in het water voor een duik. Al snorkelend constateer ik dat het onderwaterschip mooi schoon blijft maar de schroef (+ boeg- en hekschroef) zijn redelijk aangegroeid door zeepokken.
Vlak voor we ons anker ophalen gaat er naast ons een Nederlands zeiljacht voor anker en iemand roept: “hoy”. Het blijkt Joost te zijn. We hadden Joost al eerder met zijn jacht in El Campello en Allicante ontmoet. Omdat hij kennissen aan boord heeft hebben we maar kort kontakt maar spreken af om ’s avonds samen op de Club een borrel te drinken.
Op zich is de aangroei van de schroef niet zo vreemd want we hebben meer dan een maand op het Mar Menor doorgebracht. Dit meer is nog zouter dan de Midd. Zee en die is weer veel zouter dan bv de Noordzee. Bovendien was in die periode de watertemperatuur van de Midd. Zee +/- 29gr en op het meer waarschijnlijk nog hoger dus het aangroeiproces ook heftiger.
Om het probleem zelf op te lossen koop ik 3m slang en koppel die aan mijn snorkel. Zo hoop ik de volgende keer dat we weer voor anker gaan zelf wat langer onder water te kunnen blijven. Maar dat valt tegen. Op de een of andere manier ga ik heel zwaar ademen en gun mij geen tijd om onder water de schroef te cleanen.
Cok en Marian, met hun 18m motorjacht, stellen voor om samen op te varen naar Ibiza.
Hun kruissnelheid met 2x caterpillar en stabilizers ligt veel hoger maar ze zijn bereid om +/- 7 Kn aan te houden. Hoewel het op zich een goed plan is besluiten we toch om maar onze eigen weg te volgen.
Naast ons liggen ondertussen Noren, Per en Elenoar met Bavaria 50. Per is een collega van Roelof: Hij runt in Noord Noorwegen een Spar Super. Als Cok en Marian ook bij ons aan boord zijn krijgen we een rondleiding op hun nieuwe Bavaria 50.
De volgende dag komt Marian vragen of we met haar mee willen boodschappen doen bij de Carrefour, een grote HyperMercado. Omdat het met de trolley een heel eind sjouwen is maken we er graag gebruik van. Vanwege het gezamenlijke hoge bedrag wordt alles gratis bij de boot bezorgd. Zo, nu is drankvoorraad in ieder geval ook weer op peil
Op de haven werkt Bob, een Fransman die wel Spaans spreekt maar beperkt Engels. Hij is duiker en ik vraag hem de schroeven schoon te maken. Rietje hoort de communicatie van een mengelmoes van Engels en Frans. Het doet haar denken aan het Tv-programma Hallo Hallo .
Onze bb-motor is slechts 4pk, maar een 4-takt die in verhouding redelijk zwaar is. Om die achter de Dingy te krijgen moeten we hem +/- 2m laten zakken vanaf de railing naar het zwemplateau. Ik maak een tekening van een kraantje en geef die af bij Oscar, de engineer. Maar het blijkt dat men hier niet zomaar even rvs kan buigen. Dus voorlopig maar sjouwen met de motor of roeien.
De laatste dag in Torrevieja halen we een afscheidsborrel bij de Ship Inn, het barretje waar we vaak” uitrusten” en nemen afscheid van o.a. Sharon en Oscar.
Dan verlaten we Torrevieja . We willen graag naar Marina de las Dunas, een haventje 1km stroomopwaarts van het riviertje Segura. We melden ons via VHF: “Kan dat”?
“Nee!, we accepteren maar tot 15m”. “Ja, maar wij zijn amper 15m”. “Even kijken: Nou, kom dan maar”. Als we voor het tankstation afmeren en ik mij meld met de woorden: “we hadden gebeld” dan antwoordt de dame: “Je zei 15m maar deze is langer”. (gadver, begint het gezeik nu al weer) Dus laat ik de scheepspapieren zien met de mededeling: “officieel 14,90”. “Ja , ja, officieel...” Ja en met de Dingy IETS langer…..Uiteindelijk krijgen we toch een plaats voor 2 nachten.
Het is een mooie haven, duinen, palmbomen en "zoet water" van de rivier.
De 2e dag gaan we met de fiets naar Guardamar, het eigenlijke plaatsje +/- 3km verderop.
In Santa Pola weer hetzelfde liedje: we varen vroeg in de morgen de haven in en melden ons via marifoon. Geen plaats. Er tegenover wordt een nieuwe jachthaven gebouwd en de druk werkende marinero’s wenken dat zij wel een plek zullen “maken”. Er worden speciale achterlijnen uitgelegd en zo krijgen we uiteindelijk toch een plaats. Electra krijgen we via een grote generator omdat de walstroom nog niet is aangesloten. We krijgen zelfs de toezegging dat we nog een extra dag kunnen blijven. Dat geeft ons tevens de tijd om het zoutmuseum te bezoeken.
Met een praktisch gladde zee en prachtig weer varen we door naar Allicante waar we dit keer afmeren op de vooraf gereserveerde plaats bij Real Club Nautica. Goedkoper dan de andere Marina (80,=/d) en dichter bij het centrum. We bezoeken ook het Castello Barbara, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de hele haven.
Onze volgende haven is El Campello. Een mijl voor de haven melden we ons via VHF en zowaar: hoera, ze hebben plek voor 2 dagen. In de lokale Lidle doen we in 2 etappes de nodige inkopen. Op de wal staat een 17m Nederlands zeiljacht, lijkt op een Koopmans maar blijkt een Bill Dickson-ontwerp te zijn. Prachtig schip. Na 2 dagen gaan we door naar Vilajoyosa, de plaats waar in het voorjaar een bergwand instortte terwijl wij er langs liepen. Eigenlijk weer hetzelfde probleem. Avond vantevoren gebeld: niet bekend of er plaats is.
Op 1 mijl voor de haven roepen we via de VHF: toch plek, voor 1 dag. Terplekke is niet te zeggen of we er nog een dag langer kunnen blijven en pas de volgende morgen krijg ik te horen dat we toch nog een dag kunnen blijven. Ook het vooraf bellen naar Altea levert niets op want men “kan nog niets zeggen”. Dus vertrekken we op de gok, met een prachtige gladde zee langs een magnifieke rotsachtige kust. Onderweg kruisen we een zwemwedstrijd vanaf een voor de kust gelegen eiland naar Benidorm. Een Dingy van de reddingsbrigade alsook een Rodman 55 van de Guardia Civiel komen met grote snelheid op ons af om ons “om de wedstrijd heen te leiden” terwijl we natuurlijk allang gezien hadden waar de laatste deelnemer zwemt. De Dingy komt met zo’n grote snelheid op ons af dat ze opzij tegen ons aanklappen. Terwijl ik nog in het Nederlands aan het vloeken ben ligt ook de politieboot met een enorme hek-golf naast ons en de hele bemanning zwaait dat we dwars uit moeten. Voorzichtig draai ik toch richting de laatste zwemmer daarom blijven ze net een hond die de schapen op drijft dreigend achter ons varen om de richting aan te geven. Wat een ophef om niets. Gelukkig heeft de Dingy geen echte schade aangericht.
In Altea weer hetzelfde toneelstukje. Via de marifoon geen uitsluitsel over en plek. Daarom gaan we maar eerst diesel tanken en krijgen dan te horen dat er toch een plaats voor 1 dag vrij is. Pas de volgende morgen blijkt dat we toch nog 2 extra dagen kunnen blijven. Als we ’s avonds een kroegje induiken lijkt het alsof we in een Amsterdams bruin cafe te zitten. Achter de bar een onvervalste Amsterdammer en ervoor worden de Jordanese liederen luidkeels opgevoerd. Wel gezellig en laat. Het weer blijft verzengend warm en voor verkoeling zoeken we ‘s middags verkoeling in het zwembad van de Club Nautica. Al pratend komen we tot de conclusie dat we eigenlijk vanaf april, afgezien van een paar spatjes, geen echte bui meer hebben gehad……!!
Ondanks al onze discussies over een huis in Spanje vragen we Martijn om te kijken bij een appartement in Elburg en we doen dezelfde dag al een bod. De dag nadat wij uit Altea vertrekken zullen Martijn en Jeanette landen in Valencia . Na een paar dagen in Valencia zullen zij ergens onderweg bij ons aan boord komen om samen door te varen naar Valencia.
Met dat vooruitzicht sluiten we augustus af en kijken uit naar september waar we Martijn en Jeanette weer zullen zien.
Tevens hopen we dat, nu in september de meeste Spanjaarden geen vakantie meer hebben, we gemakkelijker een plaats in de havens kunnen krijgen.