Deel 21, Samsara op de Middellandse Zee (sept. 2006)

De eerste dag van september varen we op een onrustige zee van Calpe naar Moraira. Hier komen over twee dagen Jeannette en Martijn aan boord. We gaan dan wel met hen terug naar Calpe omdat de haven daar erg fraai ligt aan de voet van de 300 m hoge kaap, die ook wel “Klein Gibraltar”wordt genoemd. Het is daar zo mooi, dat we dat graag met de kinderen willen delen. In Moraira is een passantenkade waar we langszij liggen (bijzonder voor Spanje). We krijgen Engelse buren (Terry en Pat) voor wie het bijzonder is dat wij ze helpen naast ons af te meren. We worden meerdere malen hiervoor bedankt…..

Er komt een boot met een Nederlandse vlag langzaam op ons af: Het zijn Patrick, Manon en zoontje Cai uit Zaandam. We maken een praatje en ze komen eind van de middag een biertje drinken. Cai is bijna 3, stopwoord: “zo-zo”en gek op spinazie (=oma-eten!) Zij zijn met de auto in Spanje en Patrick biedt aan om Jeannette en Martijn de volgende ochtend van het bus-station te halen. Intussen is achter ons een Nederlands zeiljacht gaan liggen, de“Voor de wind” uit Hindeloopen. Eigenaar Mark (ex direkteur van Antaris), woont op Mallorca, heeft zakelijk kontakt gehad met Fa. Deetman van de touwbaan in Elburg en vraagt ons Willem de groeten te doen.

Het wordt voor ons een “zware dag”: eerst Patrick en Manon bij ons, dan worden we uitgenodigd door Terry en Pat voor een aperitief (inmiddels liggen ze in een box) en op de terugweg naar “Samsara“ blijven we hangen bij de “Voor de Wind”.


Het is een heerlijk weerzien met de kinderen! We hebben elkaar uiteraard veel te vertellen en doen dat met bier, sangria en tapas op een terrasje. De familie uit Zaandam komt ook nog weer even langs.

We gaan, zoals gepland, de volgende dag naar Calpe. Met z’n vieren gaan we o.a. naar het rustige kiezelstrandje om te zwemmen en te zonnen en waar de jongens snorkelen.

Vanaf Calpe, de meest noordelijke plaats aan de mooie Costa Blanca , gaan we naar Denia, waar we twee dagen blijven. Hier komen Mark en Natalie (collega/vrienden van Martijn en Jeannette) op bezoek. Ze zijn in Denia op huwelijksreis.

Tot nu toe hebben we weinig last gehad van muggen, maar hier beginnen ze ons te plagen.


Genietend van een mooi uitzicht op zee, in een zomerse atmosfeer (ruim 30 graden), doen we ons tegoed aan wat de Spaanse keuken aan tapas te bieden heeft! We varen vervolgens naar Gandia onder de meest prettige omstandigheden. In de Marina is een vrij groot zwembad en om de hoek een mooi strand. We maken er gretig gebruik van.

We eten in een restaurant aan de rivier, waar men in de rij staan te wachten om een tafeltje te krijgen.

Van Gandia gaan we naar Valencia, naar de nieuwe haven die speciaal is aangelegd voor de 32e America’s cup in 2007. Ton telefoneert met de marina om een plaats te reserveren, maar krijgt te horen dat dit alleen per e-mail kan. Doen we dus. Daarop krijgen we antwoord dat er wel een ligplaats voor ons is. En…dat IS ook zo: Er liggen in de héle haven ongeveer 5 boten!


‘k Geloof dat wij de eerste passant zijn, want Ton moet 2 a 3 keer terug naar kantoor omdat ze WEER wat vergeten zijn. Voordeel van een steiger voor jou alleen is, dat je “gewoon” op de steiger met de slang gaat douchen. Imponerende haven waar de America-cuppers liggen op/in ontstellend grote, eigen onderkomens. Veel te zien dus!

De eerste nacht in Valencia hebben we niet alleen muggen die ons wakker houden, maar ook (tot een uur of 5) muziek van een party op de haven èn het gekrijs van meeuwen. Dat laatste blijkt (later) een bandje te zijn wat er voor zorgt dat de meeuwen juist wegblijven!!!

De laatste dag van hun korte vakantie genieten de kinderen nog van het mooie weer door het mooie strand bij de nieuwe haven te bezoeken. Na het afscheidsetentje gaan Jeannette en ik met een roos, die Ton voor ons heeft gekocht, naar de boot.

Afscheid nemen is niet leuk. We doen dit al om 7 uur ’s morgens terwijl we wachten op de taxi die verontrustend lang wegblijft. We vermoeden dat dit ook voor de chauffeur zijn 1e bezoek is aan de nieuwe haven.

Via Pobla Marina (muggen, meeuwen èn de hele nacht een blaffende hond van de buren) gaan we naar Burriana. Nu een slapeloze nacht door verandering van weer. Ik word eerst wakker van Tommy die onrustig heen en weer loopt en z’n mand wil verhuizen. Ik spreek hem toe en ga maar weer de kooi in. Het weerlicht erg…Dan barst het los. Waar zijn de regenjassen??? Ramen en deur sluiten, de driekleur naar binnen, bimini naar beneden, want er is opeens veel wind, regen en..hagel! Het is een hels lawaai en het 6m zeiljacht naast ons maakt in de box bijna slagzij en van angst verstopt Tommy zich onder de tafel. Na een klein kwartier is alles voorbij. Dus maar weer naar bed.

6 uur: een helikopter vlak boven ons. Weer lichtflitsen… Nu is het geen onweer maar het zijn schijnwerpers van een ca. 20m lange douaneboot, die het smalste stuk van de haven in vaart. Spannend! De volgende ochtend horen we van de marinero dat voor deze heisa een “contrabande” verantwoordelijk is. Ook opgepakt.

Na deze onderbroken nacht worden we wakker gemaakt door de zon en met lichte swell gaan we voor 2 dagen naar Castellòn, daarna naar Oropesa. Daar waren we precies een half jaar geleden ook, op Ton’s verjaardag. We liggen hier luxe: langs de kade, bijna op het terras van de club. Aan de overkant herkennen we (van het voorjaar) de Blue Dream. Na een heerlijke fietstocht hebben we een leuke ontmoeting met de eigenaren van het charterschip Blue Dream: Luis en Anna (en vriend Gabri). Ze zullen de volgende dag naar de eilandengroep Les Colombretes, ca. 30 mijl van de kust. Het lijkt ons wel wat om met hen op te varen, maar ze vertellen ons dat je daar niet met dieren aan wal mag (natuurgebied) en…wij zullen dat wel moeten met Tommy!

De volgende haven is dan Las Fuentes, waar we een tennisbaan huren om een balletje te slaan. Van Las Fuentes gaan we via Peniscola naar Benicarlo. In P. varen we de haven in om rond te kijken, want het ligt er zo mooi: Het ommuurde stadje Peniscola ligt op een vrij hoge kaap. Vanaf zee is het al van ver af te zien. De haven heeft ligplaatsen tot een meter of 8, geen club, wel een havenmeester, maar die is meestal onder weg van of naar de kroeg….

In Benicarlo gaan we weer naar een dierenarts, want in de flank van Tommy ontdekken we een hele rare bult. Oeps…blijkt een (vergroeide) tepel te zijn. Tepels zitten bij een hond niet symetrisch, vertelt de dierenarts. Wat een lachertje. Maar we krijgen wel medicijnen mee om de meerdere vetbulten op zijn lijf te laten verdwijnen. De volgende plaats is Vinaroz en daar hebben we ’s nachts tot ver in de morgen regen. Vinaroz is niet zo schoon en opgeruimd als de meeste havenstadjes die we bezocht hebben. Toch heeft het wel iets. Er is een Plaza de Torre (Ton noemt dit een Ossenstal) bij de haven, waar we graag eens zouden willen binnenkijken, maar de luidruchtige cafébezoekers bij de ingang zorgen ervoor dat we dit plan laten varen…

Onderweg naar Alcanar kruisen we een aanvliegroute van zwaluwen. Een kleine honderd vogels vliegen over ”Samsara” naar het zuiden. Puur entertainment.

Als ik de volgende dag met mijn boodschappen weer terug kom aan boord staat Ton klaar met een feestelijk drankje: De koop van het appartement aan de Ledige Stede is rondgekomen!


De laatste grotere tocht die we moeten maken is het “ronden”van de Ebro-delta. We bezoeken eerst San Carles de Ràpita (mooie plaats!!!) waar Ton tamelijk ver met het “zware” boodschappenwagentje heeft gelopen. Gevolg: pijnlijke rug!

De 29e komen we aan in L’Ampollo, aan de noordkant van de delta. Hoewel het bijna oktober is, genieten we nog volop van zomerse omstandigheden, hoewel de dagen al wel korten…



************************************************************************************************************