Deel 24, Samsara op de Med (dec. 06)

Het weer van november zet zich voort in december. Prachtig weer; zomerse middag-temperaturen en geen regen. Op 4 dec. meten we ’s middags 27gr en 5 dec. ontbijten we met 25gr op het achterdek. Dit is zoals we dat hoopten van Barcelona en beter dan vorige winter.
Rietje spreekt af met Tanya, de vrouw van een Engelse ex-collega van mij die hier ook in de haven liggen, om een dagje museum bezoek te doen en te shoppen. Kan ik mooi klussen.
De eerste zaterdag van december krijgen we Peter en Debby uit Z-Afrika op bezoek. Zij liggen hier ook in de haven en we kennen hen nog van de vorige winterperiode. Zij gaan over een paar dagen voor +/- 5 maand naar Gibraltar om daar op een grote motorboot te passen. Het blijkt al snel dat onze levenslopen veel overeenkomsten vertonen. Zij komen uit het zelfde plaatsje, hadden al “verkering” op de lager school en ook bij hen was niet iedereen “enthousiast” toen ze trouwden…..Onze conversatie verloopt in het Engels, maar als we er niet goed uitkomen, moeten we het maar in het Nederlands proberen want ze begrijpen ook wel Suid-Afrikaans. Bij het afscheid zingen we samen “Suiker-Bossie, ‘k wil jou he”…..
Vorige winter hadden we bij redelijk weer meestal elke 2 weken een z.g.n. “pontoon-party” waar we altijd wel aan deel namen. Nu wordt het bijna elke week georganiseerd en op 3 december gaan we pas voor de 2e keer. Op de een of andere manier hangt er een andere sfeer op/in de haven. Onze USA overbuurman Andy heeft een Nordhavn 46. Hij vertelt dat hij met z’n motorboot vanuit Seattle is gekomen. Via de Westkust van Amerika is hij door het Panama-kanaal gevaren en vervolgens via de Carib, de Azoren en Engeland naar Spanje. De boot heeft stabilisatoren maar tevens sleept hij op zee aan 2 grote dwars-bomen een soort anker. Zo lijkt hij net een mossel-visser. Maar de boot schijnt daardoor op zee wel heel stabiel te blijven.
De hele grote boot naast ons is gelukkig een paar plaatsen verlegd. Dat betekent dat we langer zon houden en blijft het ook langer warm in de boot.
We horen via verschillende wegen het nieuws dat Dinie Flier in het ziekenhuis is beland en moet revalideren. Het sterkt ons weer in de beslissing om deze reis te maken.
Begin december werkt onze laptop niet goed en kunnen we onze mail niet binnenhalen. Als het na een paar dagen eindelijk wel lukt, hebben we bericht van de vliegmij. Vueling:
U denkt natuurlijk ik win nooit wat maar ……als u UITERLIJK vrijdag boekt hebt u een gratis weekend voor 2 personen naar iedere Vueling bestemming. Helaas …..pindakaas…, het was ondertussen zaterdag.
Bij de haven, om het Palau de Mar, stond het vaak “zwart” van de vele Afrikaanse “kleedjesverkopers”. Het zijn vriendelijke, niet opdringerige jongens met hun koopwaar. Maar sinds kort houdt de lokale politie een soort razzia. Zelfs in burger proberen ze onverwachts op te duiken. De “betrapte” wordt dan vastgepakt en moet wachten tot de politie is gearriveerd. Hun koopwaar wordt ingenomen en ze krijgen een bekeuring. Het is zeer vernederend om te aanschouwen. Men vertelt dat zij allemaal werken voor een soort “pooier” die ze de straat op stuurt om te verkopen. Als vergoeding krijgen ze daarvoor kost en inwoning. De straten zijn een beetje “kaal”zonder hen; jammer, het hoort eigenlijk bij de charme van Barcelona.
Midden december krijgt Rietje van de dame achter de bar van de “Zahara” het adres van een goede kapper. Als ze terugkomt ken ik haar bijna niet terug. Ze hebben het haar “gestiled”.
De verslagen die we lezen in de zeilbladen en van Hans en Bea Ooms over een tocht via de Donau naar de Zwarte Zee, boeien ons steeds meer. Heel voorzichtig begint zich ook bij ons het plan te vormen om, als we éénmaal terug zijn in Nederland, iets dergelijks te gaan doen.
We hebben ons appartement in Elburg “in de blind” gekocht maar hebben besloten dat ik toch een paar dagen naar Nederland ga om een aantal zaken m.b.t. notaris, makelaar en energie-bedrijven af te handelen. Ik ga alleen, want we kunnen Tommy nergens achterlaten. Rietje brengt mij op donderdag samen met Tommy naar het station want in tegenstelling tot andere keren (per taxi) ga ik nu per trein naar het vliegveld. Veel goedkoper, de trein doet er net zo lang over en het station is slechts 10 min. lopen.
Martijn en Jeannette staan me op Schiphol met 2 auto’s op te wachten en ik mag de auto van Martijn gebruiken tot ik weer terug ga. Dat is wel heel gemakkelijk. De volgende morgen heb ik al om 09.00hr een afspraak met de makelaar (spreken we elkaar ook eens in levende lijve) en gewapend met sleutels haast ik mij daarna naar ons appartement..
Voordat ik naar binnen ga bel ik Rietje en doe haar live verslag van mijn bevindingen en indrukken van nieuwe huis. Het voldoet gelukkig ruimschoots aan onze verwachtingen…..!!
Hoewel het niet vuil lijkt, zuig ik toch het hele huis. Gedurende de dag komen er diverse bekenden om onze nieuwe aanwinst te bezichtigen. Na de nodige boodschappen, afhandeling van post en bezoek aan de huisarts, ga ik naar Martijn in Hilversum waar die avond Brenda en Matt ook zullen komen. Onder de kerstboom hebben we een gezellig en lekker familie-diner, helaas zonder Rietje.
Zaterdags gaan Brenda en Matt mee naar Elburg waar nog wat zaken en bezoekjes gedaan worden. Zij brengen mij later op de middag naar Schiphol en nemen de auto van Martijn weer mee. ’s Avonds kan ik Rietje op de laptop uitgebreide toelichting geven op alle foto’s die ik van het appartement gemaakt heb.
In de 3e week van december verversen we samen de olie van de motor en de buitenboord-motor en vervangen het oliefilter. Zo begint voorzichtig de voorbereiding al weer op 2007.
21 December vieren we elk jaar weer speciaal want dan worden de dagen weer langer!!
We kijken dit jaar erg uit naar de Kerst. Onze kinderen + aanhang zullen naar Barcelona komen, om samen Kerst te vieren maar ook dat we op 30 dec. al weer 35 jaar getrouwd zijn. We hebben voor 1e Kerstdag een tafel gereserveerd in een restaurant bij de haven.
Brenda en Matt komen de vrijdag voor Kerst al en Martijn zal op maandag arriveren.
Op 1e Kerstdag gaat Rietje ’s morgens na de thee naar het toilet. Er gebeurt van alles maar waarvoor ze ging niet. Het probleem hoopt zich op en tegen 13.00hr besluiten we per taxi naar de 1e hulp-afdeling van het ziekenhuis te gaan. Gelukkig weten we na het vorige bezoek (2005) ongeveer hoe e.e.a. in zijn werk gaat. Als Rietje eindelijk met een verpleger mee gaat word ik weer naar de wachtkamer gestuurd. Praten helpt niet. Na een uur wordt er een bericht voor Samsara rondgeroepen. Ik spoed mij naar Rietje die nog steeds niet geholpen is maar zich steeds beroerder voelt. Als de vrouwelijke dokter eindelijk komt, kunnen we samen verslag doen van het probleem. Na het onderzoek wil ze Rietje nog even in bed houden. Na opnieuw een uur komt ze terug met haar “boss”om gezamenlijk te overleggen. Vervolgens krijgt Rietje een infuus aangekoppeld en weer terug gebracht naar de 1e hulpafdeling voor een kleine ingreep. Ik wordt, uiteraard onder protest, weggestuurd. Voor de deur staat bewaking, compleet met wapen en wapenstok. Slechts met listen (de dokter heeft mij gebeld, ik moet naar binnen voor overleg o.i.d.) kom ik af en toe weer binnen. Na een röntgenfoto krijgen we eindelijk “groen-licht” om kerst met onze kinderen te vieren. Het is dan 22.30 …en het kroost heeft al gegeten in het gereserveerde restaurant. De rest van de late avond is de familie dan eindelijk compleet en kunnen we pakjes uitpakken. Dit was niet de Kerst waar we zo naar uitkeken.
Nadat de kinderen allemaal vertrokken zijn, leggen we contact met onze huisarts Gerben voor een advies wat verder te doen. Onze huisarts heeft vrijdags vrij maar via Email brengen we hem vast op de hoogte om hierover in het nieuwe jaar overleg te kunnen hebben.
De laatste vrijdag van het jaar zit ik achterop in de zon een boek te lezen als ik ergens mijn naam hoor roepen. Het blijken Peter en Margareth te zijn (de ouders van de bekende voetballer Garry Linneker) We hebben hen een aantal keren ontmoet in Tarragona en ze doen een dagje Barcelona. Omdat hun GSM al voor de 3e keer (!!) is gestolen, hadden ze ons tel.nr niet meer en konden ze dus niet bellen. Op oudejaarsavond drinken we voor het diner nog een borrel